எச்சரிக்கை

இந்த வலைப்பக்கங்களில் வரும் என்னுடைய பதிவுகளை என் அனுமதி இல்லாமல் யாரும் பயன்படுத்தக் கூடாது. மேற்கோள் காட்டத் தேவை எனில் என் பதிவின் சுட்டியைக் கொடுக்கவேண்டும்.


Not a penny is he going to take with him finally after his lifelong pursuit of money. The Lord's name, Bhagawan nama, is the only currency valid in the other world.

Have a great day.

பரமாசாரியாரின் அருள் வாக்கு

Monday, December 11, 2017

மஹாகவியின் பிறந்த நாள்!

இன்று மஹாகவி பாரதியின் பிறந்தநாள். வழக்கம் போல் எல்லோரும் இன்று அவரை நினைத்துக் கொண்டு அவருடைய கருத்துக்களை எல்லாம் பகிர்ந்து கொண்டு பின்னர் அடுத்த வருஷம் டிசம்பர் 11 வரையோ அல்லது அவரது நினைவு தினமான செப்டம்பர் 11/12 தேதிக்கோ நினைச்சுட்டு வழக்கம் போல் மறந்துடலாம். பொதிகை தொலைக்காட்சி மட்டும் பாரதியின் பிறந்த நாள் கொண்டாட்டமாக அவங்க நடத்தும் பாட்டுப்போட்டி குயில் தோப்பு சீசன் 3-க்கு பாரதி பாட்டுக்களாகப் பாடச் சொல்லி இருக்கின்றனர். ஐந்து பெண் குழந்தைகள் பங்கெடுத்துக் கொண்டனர்.  இன்று மதியம் பனிரண்டு மணியிலிருந்து இரண்டு மணி வரை நிகழ்ச்சி நடந்தது. அடுத்தவாரம் முடியும்.

பாரதியார் பெண்கள் தைரியமாகவும் சார்பில்லாதவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும் என்றும் அதற்குப் படிப்பு தேவை என்றும், கூறினார்.  நிமிர்ந்த நன்னடையும், நிலத்தில் யார்க்கும் அஞ்சா நெறியும் திமிர்ந்த ஞானச் செருக்கும் பெண்களிடம் இருக்க வேண்டும் என்றார். ஆனால் அதுக்காகப் பெண்கள் எல்லை மீறி நடக்கணும்னு சொல்லலை. ஆனால் இன்று பெண்கள் பாரதி சொன்னதைத் தப்பாப் புரிஞ்சுண்டு நடக்கிறாங்க. யாரும் எதுவும் சொல்ல முடியலை.

 பாரதி கண்ட புதுமைப் பெண்ணுக்கும் தற்போது நாம் காணும் புதுமைப் பெண்களுக்கும் மலைக்கும் மடுவுக்கும் உள்ள வித்தியாசம். எனினும் விரைவில் பாரதி கண்ட புதுமைப் பெண்கள் உதயமாவார்கள் என்னும் நம்பிக்கையுடன் காத்திருப்போம். மஹாகவிக்கு அஞ்சலிகள்.

பாரதியார் பிறந்த நாள் க்கான பட முடிவு


என்னென்னமோ எழுத நினைச்சேன். ஆனால் முடியலை! ஒரே இருமல் வந்து தொல்லை கொடுக்குது! ஆகையால் இத்தோடு முடிச்சுட்டேன். :(

Saturday, December 09, 2017

உலகம், விசித்திர உலகம்!

விசித்திரமான பிரச்னை எங்களுக்கு. அம்பத்தூர் வீட்டுத்தொ(ல்)லைபேசியை நாங்க பிஎஸ் என் எல்லிடம் ஒப்படைத்து ஐந்து வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. ஆனால் இன்னமும் அந்த நம்பருக்கு உரிய பில்லும், அதற்கான எஸ் எம் எஸ் செய்தியும் என்னுடைய மெயில் ஐடிக்கும், அலைபேசி எண்ணுக்கும் வந்து கொண்டிருக்கிறது. நாங்க பயன்படுத்திய அந்தக்  குறிப்பிட்ட எண்ணைத் தற்போது பயன்படுத்தும் பயனாளியின் பெயர், விலாசம் எல்லாம் பில்லில் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகின்றனர். ஆனால் பில்லை கணினி மூலம் அனுப்பும்போது மட்டும் என்னோட மெயில் ஐடிக்கு அனுப்பறாங்க. அதே போல் நினைவூட்டும் எஸ் எம் எஸ் செய்திகளும் என்னுடைய அலைபேசிக்கு வருகின்றன. குறிப்பிட்ட எண்ணின் பயனாளியைத் தொடர்பு கொண்டு பேசினால் சண்டை போடுகிறார். இத்தனைக்கும் நீங்க எப்போப் பணம் கட்டப் போவீங்களோ அப்போச் சொல்லி உங்களோட மெயில் ஐடியையும், அலைபேசி எண்ணையும் இணைக்கச் சொல்லுங்க. எங்களோடதை அதிலேருந்து எடுக்கச் சொல்லுங்க என்று தான் கேட்டோம்.

இதற்கு நாங்க அவரை வேலை வாங்கறோமாம்! நீங்க வேணும்னா பிஎஸ் என்எல்லுக்குப் பேசிக்கோங்க என்கிறார். அவங்க கிட்டேயும் முட்டிண்டாச்சு!  குறிப்பிட்ட எக்ஸ்சேஞ்சுக்கு நீங்க நேரிலே வந்து புகார் கொடுக்கணுமாம். இவங்க இம்மாதிரிப் புகார்களை ஏற்க மாட்டாங்க! இவங்களுக்கும் அதுக்கும் சம்பந்தம் இல்லையாம்! சரினு மெயில் மூலம் புகார் கொடுக்கலாம்னு போனால் சுத்தம்! ஏற்கவே இல்லை! என்ன என்னவோ கேள்விகள் எல்லாம் கேட்டுட்டு எந்தவகைப் புகார் என்றதற்கு மிசலேனியஸ் என்றிருந்ததைக் கொடுத்தால் ம்ஹூம்! இது செல்லுபடியாகும் புகார் இல்லைனு சொல்லிட்டது அந்த வலைத்தளம். :) இப்போதைக்கு வேறே ஒண்ணும் செய்ய முடியாது! எப்போச் சென்னை போறோமோ அப்போ நேரம் இருந்தால் பார்க்கணும். அதுவரைக்கும் வரும் பில்களையும் நினைவூட்டுதல்களையும் பொறுத்துக்க வேண்டியது தான்!இம்முறை போயிருந்தப்போ உறவினரை விட்டு இதை எப்படிச் சரி செய்யறதுனு கேட்டதுக்கு அவர் நேரே போய் பிஎஸ் என்எல் எக்ஸ்சேஞ்சில் சொல்லி இருக்கார். அவங்களும் கேட்டுட்டு சரினு மொபைல் எண்ணை நீக்கி இருக்காங்க. ஆனால் இ மெயில் ஐடிக்கும் வருதுங்கறதை ரங்க்ஸ் சொல்லலை என்பதால் அந்த உறவினர் அதைச் சொல்லவில்லை! :) இப்போ இ மெயில் வந்திருக்கு! ஹிஹிஹிஹி!


 இப்படித் தான் இங்கே ஶ்ரீரங்கத்திலும் மின் வாரியத்தின் பில் நாங்க முன்னே குடியிருந்த பகுதியினுடையது எங்களுக்கே வந்து கொண்டிருந்தது. அப்புறமா நேரிலே மின்வாரியம் போய்ச் சொல்லித் தான் சரி செய்தோம். அதுவரை நாங்க முன்னே குடியிருந்தது, தற்போதையது இரண்டு பில்லும் எங்களுக்கே வரும்! :)  நல்லவேளையா இந்த பில்லில் பயனாளியின் பெயர், விலாசம் எல்லாம் சரியாக் கொடுத்திருக்காங்க! அனுப்பறதைத் தான் நமக்கு அனுப்பறாங்க! ஆட்டோ பில்லிங்கில் ஒரு முறை பதிவானதை நீக்குவது என்பது கொஞ்சம் சிரமம் தான். ஆனால் ஐந்து வருஷங்களாவா என நினைத்தால்! ஹிஹிஹிஹிஹி!

அந்த எண்ணைப் பயன்படுத்துபவர்  மொபைல் ரிஜிஸ்டர் பண்ணி இருக்கும் இடத்திலே எங்களோட எண்ணை எடுத்துட்டு இப்போதைய பயனாளியின் எண்ணைக் கேட்டுச் சேர்க்கணும். அதே போல் மெயில் ஐடியும்! அதைச் செய்ய எவ்வளவு மெனக்கெட வேண்டி இருக்கு! குறைந்த பட்சம் அவங்க புகார் எண்ணில் நாம் கொடுக்கும் புகாரையாவது ஏத்துக்கணும். அதுவும் இல்லை. என்ன செய்யறதுனு மண்டை காயுது!  இது தான் இந்தியா! நம்ம இந்தியா! ஜெய்ஹிந்த்!

இதை ஏற்கெனவே எழுதிட்டேனோ? என்னமோ நினைவில் வரலை. மீள் பதிவாப் போட்டிருக்கேனோ? தெரியலை! இருந்துட்டுப் போகட்டும்! :)

Thursday, December 07, 2017

சென்னையில் மழையை நிறுத்திய தலைவி!

எல்லோரும் தேடி இருக்கீங்க! சொல்லாமல் போனதுக்கு மன்னிக்கவும். சந்தர்ப்பம் அப்படி. டிசம்பரில் அண்ணா பெண்ணிற்குக் கல்யாணம்னு 3 மாசம் முன்னாடியே சென்னைக்குச் செல்ல டிக்கெட் வாங்கியாச்சு! ஆனால் திடீர்னு உடல்நலக் குறைவு ஏற்பட்டதில் போகமுடியுமானு கிளம்பும் வரை சந்தேகம்.  அதோட சென்னையில் புயல், மழைனு வேறே பயமுறுத்தலா இருந்தது. கல்யாணத் தேதிகளில் தான் மழை கொட்டித் தீர்க்கும் எனவும், சென்னையே வெள்ளக்காடாக மிதக்கும் என்றும் ஆருடங்கள் வந்து கொண்டிருந்தன. அதனாலும் தான்  யாரிடமும் எதுவும் சொல்லிக்கலை. ஆனாலும் நாங்க டிக்கெட்டைக் கான்சல் செய்யலை! ரொம்ப யோசனைகளுக்கு அப்புறமா இது தான் அண்ணன் வீட்டில் கடைசியா நடக்கும் பெண்ணின் கல்யாணம் என்பதால் ஒரே மருமகள் தான் என்பதாலும் எப்படியேனும் போயிடலாம்னு திங்கள் இரவு மலைக்கோட்டை வண்டியில் கிளம்பிட்டோம். கடைசி வரைக்கும் நிச்சயமில்லாமல் இருந்தது.

அதோட சென்னையில் மழை 5,6 தேதிகளில் கொட்டித் தீர்க்கப் போகுதுனு எல்லோருமே சொல்லிட்டு இருந்தாங்க! அந்த மழையையும் எப்படியேனும் நிறுத்திடலாம்னு தான்! ஹிஹிஹி! நாங்க போனதும் புயல், மழை எல்லாம் ஓடிப் போயிடுச்சு இல்ல! ஆனால் கல்யாணத்தில் முதல்நாளே மத்தியானம் சாப்பிட்டதும் ரொம்ப முடியாமல் போக, நாங்க ரெண்டு பேர் மட்டும் எங்க அண்ணா வீட்டுக்கே போயிட்டோம். அங்கே போய்க் கொஞ்சம் ஓய்வு எடுத்துக் கொண்டு மாலை திரும்ப வந்து ஒரு மணி நேரம் மட்டும் இருந்துட்டுத் திரும்பிட்டோம். நேற்றுக் காலை கல்யாண விசேஷங்களில் முடிந்த வரை கலந்து கொண்டு மதியம் பல்லவன் விரைவு வண்டியில் 3-45 மணிக்குக் கிளம்பி ஶ்ரீரங்கம் வந்தாச்சு.  இந்த வண்டி மதுரையிலிருந்து வைகையாக வந்துட்டுத் திரும்பும்போது பல்லவனாகக் காரைக்குடிக்குத் திரும்பும். நாங்க ரயில் நிலையம் போனப்போ சுத்தம் செய்துட்டு இருந்தாங்க. அறிவிப்புப் பலகை தொங்க விட்டுட்டுச் சுத்தம் செய்தாங்க. யாரையும் உள்ளே அனுமதிக்கலை. மிக நன்றாகச் சுத்தம் செய்ததோடு அல்லாமல் பயணத்தின் போதும் ஒரு ஆளை நியமித்து ஒரு பெரிய ப்ளாஸ்டிக் பையில் குப்பைகளைச் சேகரம் செய்தார்கள். பெட்டியின் உள்ளே தளத்தை சோப் ஆயில் விட்டுத் துடைத்தார்கள். ஒரு மணி நேரத்துக்கு ஒருதரம் கழிவறையும் சுத்தம் செய்யப்பட்டது. ரயில் சரியான நேரத்துக்கு ஶ்ரீரங்கம் வந்து சேர்ந்து விட்டது.

இந்தப் பயணத்துக்காக என்னவெல்லாமோ திட்டங்கள் போட்டு ஒண்ணும் முடியாமப் போச்சு! ஆனால் பையர், பெண் ஆகியோரைத் தொடர்பு கொள்ளணும் என்னும் எண்ணத்தில் மொபைல் டாட்டா 21 நாட்களுக்கு பிஎஸ் என் எல்லிடம் வாங்கிக் கொண்டேன். கடைக்காரர் 21 நாட்களுக்கு வரும்னு உறுதியாச் சொன்னார். எனக்கு வீட்டில் வைஃபை இருப்பதால் மொபைல் டாட்டா எதுக்குனு இது வரை வாங்கிக்கலை. இப்போத் தான் அங்கே அம்பேரிக்காவில் பையர், மருமகள், குழந்தை மூணு பேருக்கும் உடம்பு சரியில்லாமல் இருந்ததால் தொடர்பு கொள்ள வசதினு வாங்கிண்டோம். காலை ஒன்பது மணி பத்து மணிக்கு டாட்டா வாங்கிக் கொண்டு எப்படி இயக்குவது என்றும் தெரிந்து கொண்டு வந்தோம். வீட்டுக்கு வரும் வரையிலும் அதிலே இணைய இணைப்பு வரவில்லை. சரி, இப்போ வரும், வரும்னு சுமார் ஒருமணி நேரம் போயும் இணைப்பு வரவே இல்லை.

மனதில் ஏதோ சந்தேகம் தட்ட மொபைல் டாட்டா இணைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு வைஃபைக்கு மாறினேன். உடனே வாட்சப் மழையும் முகநூல் மழையும் பொழிய ஆரம்பித்தது. உடனேயே இந்த மொபைல் டாட்டாவில் தான் ஏதோ பிரச்னைனு புரிஞ்சது. அதுக்குள்ளே பிஎஸ் என் எல்லிடமிருந்து இதுவரை டாட்டாவை இயக்க முடியலைனா எஸ் எம் எஸ் பண்ணுனு சொல்லி நம்பர் கொடுத்து ஒரு செய்தி வரவே அந்த எண்ணுக்கு "ஸ்டார்ட்" என்று செய்தியை அனுப்பினேன். ஏற்கெனவே நாங்க ஆரம்பிச்சுட்டோம் என பதில் வந்தது. மறுபடி மொபைல் டாட்டா இணைப்பு! மறுபடி எதுவும் வரலை! இப்படிக் கொஞ்ச நேரம் விளையாடிட்டு அலுத்துப் போயிட்டு மறுபடி வைஃபைக்கே மாறிட்டு மொபைலை மூடியும் வைச்சுட்டேன். சாயந்திரமாக் கிளம்பும் நேரம் நெருங்கிட்டிருந்தது. மறுபடி ஒரு தரம் முயன்று பார்க்கலாம்னு முயன்றால் மறுபடி அதே தொல்லை.

சரினு எனக்கு இணைப்பு வாங்கிக் கொடுத்த கடைக்கே போனேன். அவரும் என்னென்னமோ செய்தார். மொபைலை ஆஃப் பண்ணாமல் வைச்சிருந்தீங்களோனு கேட்டார். இல்லைனு சொல்லியும் நம்பலை. என்னவெல்லாமோ செய்துட்டு மொபைல் டாட்டா ஆன் பண்ணினதும் இரண்டு வாட்சப் செய்திகள் வந்தன. அப்போத் தான் தில்லையகத்து கீதாவுக்கு இந்தச் செய்தி வருதானு கேட்டிருந்தேன். வந்திருக்குனு செய்தி அனுப்பினாங்க. அதான் மொத்தமா நடந்த செய்திப் போக்குவரத்தே. மொபைல் டாட்டா தீர்ந்து விட்டதுனு செய்தி வந்து ஏற்கெனவே வந்திருந்த இரண்டு வாட்சப் செய்திக்குமாக மூன்று ரூபாய் என் கணக்கிலே இருந்து கழித்துக் கொண்டு பிஎஸ் என் எல் செய்தி அனுப்பியது.

எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டதில் மயக்கம் வராமல் இருந்ததே அதிசயம். ஆனால் அந்தக் கடைக்காரரோ உங்களுக்கு இத்தனை வாட்சப், முகநூல் கணக்கு இருக்கும்போது இந்த டாட்டா பத்தாது. ஆகையால் மொபைல் டாட்டா ஆன் பண்ணிட்டு நீங்க பயன்படுத்தினால் உங்க கணக்கில் இருந்து பணம் கழிப்பாங்க. என்னை வந்து எதுவும் கேட்கக் கூடாதுனு கறாராகச் சொன்னார். ஒவ்வொருத்தர் அதிலே சினிமா, சீரியல் எல்லாம் பார்க்கிறாங்க ஆன்லைனிலே என்னவெல்லாமோ செய்யறாங்க. எனக்கு வெறும் ரெண்டே ரெண்டு வாட்சப் செய்தி வந்ததுக்கும் ஒன்றோ அல்லதுஇரண்டோ முகநூல் நோட்டிஃபிகேஷனுக்கும் பணம் கழிப்பாங்களா என்று கேட்டால் கடைக்காரருக்குக் கோபம். இதெல்லாம் என்கிட்டே கேட்கக் கூடாது. உங்களுக்குச் செலவு அதிகம். ஆகையால் பணம் கட்டாயம் எடுத்துப்பாங்க என்றார். எனக்குத் தெரிந்து எங்க சொந்தக்காரங்க எல்லாம் வாட்சப்பிலேயே குடி இருக்காங்க. முகநூலில் குடி இருக்காங்க! அன்றாட வேலைகளைப் பற்றிய வாத, விவாதங்கள் செய்யறாங்க! நாம அப்படி எல்லாம் எதுவுமே பண்ணறதில்லை. வரும் வாட்சப் செய்திகளைப் படிச்சுட்டுத் தேவையானால் பதில் கொடுக்கிறதோடு சரி!

வாட்சப் செய்திகளுக்கு வைஃபை மூலமோ, அல்லது மொபைல் டாட்டா மூலமோ கொடுத்தால் பணம் கழிப்பாங்களா? அதுக்கெல்லாம் பணம் உண்டா? 21 நாளைக்கென வாங்கின டாட்டா 21 நிமிஷம் கூட வராமல் போனது எப்படி? என்ன கணக்கு? சுத்தமாப் புரியலை! இதுக்கு முன்னாடி இப்படித் தான் டாட்டா கார்ட் மடிக்கணினிக்கு வாங்கினது இரண்டே நாளில் தீர்ந்து போனது. அதுவும் பிஎஸ் என் எல் தான். இதிலே என்ன குறைபாடு அல்லது என்ன செய்தால் அதிக நாட்கள் வரும்படி வைச்சுக்கலாம். வெறும் எஸ் எம் எஸ் மட்டும் பார்க்கணும். வேறே ஏதும் பயன்படுத்தக் கூடாதுனு கடைக்காரர் சொல்றார். எல்லோரும் ஆன்லைனில் பாட்டெல்லாம், கச்சேரிகள் எல்லாம் கேட்கிறாங்க. நேற்று ரயிலில் வரச்சே பார்த்தேன். ஒரு பெண் சினிமா பார்த்துக் கொண்டே வந்தாள். எனக்குப் பயன்படுத்தத் தெரியலையா?

Monday, December 04, 2017

நெ.த.வா? அதிராவா? ஏஞ்சலினா? ஶ்ரீராமா? யாருடன் போட்டி?

வழக்கமா நம்ம நெ.த. இல்லைனா ஶ்ரீராமோடத் தான்போட்டி போடணும்னு தோணும். இந்தத் தடவை மாஸ்டர்செஃப், கவிப்புயல், அதிராமியாவோட போட்டி! அவங்க கீரை வடை போட்டிருக்கிறதாலே நாம இங்கே ஒரு இனிப்புப் பதார்த்தம் போட்டுடுவோம். அதுவும் ஏஞ்சலினுக்குப் பிறந்த நாள்னு வேறே சொல்றாங்க! வெறும் காரமாக் கொடுத்தா எப்பூடி? நாம ஸ்வீட் கொடுப்போம்!

இது நெ.த. பல மாதங்களாகக் கேட்டுட்டு இருந்தது. போன மாசம் தான் செய்தேன். உடனே போடுவதற்காக ஶ்ரீராமிடம் கேட்டப்போ அவர் இப்போ உள்ளது ஜனவரி வரைக்கும் வரும், பரவாயில்லையானு கேட்டிருந்தார். உடனே எனக்கு உடம்பும் வந்ததாலே சுத்தமா இதைப் பத்தின நினைப்பே இல்லை. போன வாரம் தான் நினைப்பு வந்தது. போடச் சந்தர்ப்பம் வாய்க்கலை! ஒரு மாசம் ஆச்சே செய்துனு நினைக்காதீங்க! இது ஒரு மாசம் வரை நன்றாகவே இருக்கும். :) ஆனால் நான் செய்தது ரொம்பக் கொஞ்சம் தான்! நான் ருசியே பார்க்கலை. உடம்பு ரொம்ப முடியாமல் இருந்ததால் சாப்பிடலை!

பெயரே சொல்லாமல் எழுதிட்டு இருக்கேனேனு பார்க்காதீங்க. ரொம்ப சுலபமான ஒன்று தான் இது. ஜீரா போளி! சாதாரணமாகப் பூரண போளி தான் வித விதமாப் பூரணம் வைச்சுக் கேள்விப் பட்டிருப்போம். ஆனால் இது ஜீரா போளி. எப்படிச் செய்வது?
ரவை இரண்டு கிண்ணம்

மைதா அல்லது கோதுமை மாவு ஒரு கிண்ணம்

வெண்ணெய் அல்லது நெய் இரண்டு டேபிள் ஸ்பூன்

உப்பு அரை டீஸ்பூன்

சர்க்கரை அரைக்கிலோ

ஏலக்காய்த் தூள் அரை டீஸ்பூன் அல்லது ரோஸ் எஸ்ஸென்ஸ்

தேங்காய்ப் பூ, முந்திரி, பாதாம், மெலிதாக நறுக்கியது ஒரு டேபிள் ஸ்பூன் (தேவையானால்)


ரவை பொடி ரவையா இருந்தா, கிடைச்சா நல்லது. இல்லைனா கிடைக்கும் ரவையை இரண்டு கிண்ணம் எடுத்துக்குங்க!

கோதுமை மாவு/மைதாதான் பிடிக்கும்னா மைதா மாவு ஒரு கிண்ணம். நெய் அல்லது வெண்ணெய் இரண்டு டேபிள் ஸ்பூன், உப்பு கொஞ்சம் போல! கீழே காட்டியபடி ஒரு வாயகன்ற பாத்திரத்தில் நெய் அல்லது வெண்ணெய் போட்டு உப்பையும் போட்டு நன்றாகக் கைகளால் தேய்க்கவும். அவை நன்கு கலந்து நுரையாக வர ஆரம்பிக்கையில் ரவையையும் கோதுமை மாவையும் சேர்க்கவும். மீண்டும் கைகளால் நன்கு கலக்கவும். கலந்த மாவு உதிராக வரும். அப்போது நீர் சேர்த்துப் பிசையவும்.

Wednesday, November 29, 2017

மழையில் உதித்த சிந்தனைகள்! :)

இந்த ஐந்து வருடங்களில் இன்று தான் காலை சுமார் ஒன்பது மணியிலிருந்து தொடர்ந்து 3 மணி நேரம் மழை பெய்திருக்கிறது. நடுவில் ஓர் அரைமணி நேரம் கன மழை! அதாவது இந்த ஊருக்கு கனமழை! :) சற்று நேரம் ஓய்வு கொடுத்திருந்த வானம் மறுபடி இப்போ ஆரம்பம். இது தொடரப் பிரார்த்திக்கிறேன். அதே சமயம் சென்னை மக்களுக்குத் தாங்கக் கூடிய அளவில் மழை பொழியட்டும்! 

இன்னிக்கு ஒரு கிரஹப்பிரவேசத்துக்குப் போனோம். நல்ல அருமையான சாப்பாடு! சாம்பார் சாதமே பிடிக்காத எனக்குக் கூடப் பிடித்திருந்தது. ரசம் மிக அருமை! கேட்டுக் கேட்டு நிதானமாகப் பரிமாறினார்கள். அவசர கதியில் அடுத்தடுத்துப் பண்டங்களைப் போடுபவர்களையே பார்த்த கண்களுக்கு இவங்க நிதானமாக் கேட்டுக் கேட்டுப் போட்ட விதம் ரசிக்கும்படி இருந்தது. சாப்பிடும் வரை பொறுமையாகக் காத்திருந்து பரிமாறினார்கள். நமக்கெல்லாம் இப்படி அமைய மாட்டேங்கறாங்களேனு வருத்தமா இருந்தது. இதிலே இன்னொரு ஆச்சரியம் என்னன்னா தாம்பூலம் கொடுக்கும்போது ஆண்களுக்கும் துண்டு வைத்துக் கொடுத்திருந்தார்கள். பொதுவாகப் பெண்களுக்கு மட்டுமே எங்கேயும் தாம்பூலத்தோடு பரிசுப் பொருளோ அல்லது ரவிக்கைத் துணியோ வைத்துக் கொடுப்பார்கள். ஆண்களுக்குப் பெரும்பாலும் தேங்காய் மட்டும் கிடைக்கும். சில வீடுகளில் சாத்துக்குடி! இங்கே அதெல்லாம் இல்லாமல் நல்ல துண்டாக ஆண்களுக்கும், பெண்களுக்கு ரவிக்கைத் துணியும் தேங்காயோடு வைத்துக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். எனக்கு நம்ம ஜிஎம்பி சார் நினைவில் வந்தார். அவர் தான் சொல்லிட்டே இருப்பார். எனக்கு யாரும் எதுவும் தருவதில்லை. என் மனைவிக்குத் தான் கொடுக்கிறாங்கனு சொல்லுவார். அவர் இங்கே வந்தப்போப் போய் வாங்கிட்டு வரணும்னு! ஆனால் அப்போதிருந்த உடல்நிலையில் வெளியே போகவே முடியலை! ரங்க்ஸ் வாங்கிட்டு வரேன்னு தான் சொன்னார் . குருக்ஷேத்திரத்தைத் தவிர்க்க வேண்டி வேணாம்னு சொல்லிட்டேன். :)

பள்ளிக் குழந்தைகளுக்குத் தேர்வு முறையைத் திரும்பக் கொண்டு வரணும். எதுவுமே எளிதில் கிடைக்கக் கூடியது அல்ல என்பதை அவங்களுக்குப் புரிய வைக்கணும்! பாடச் சுமையைக் குறைப்பது என்பது வேறு. இப்படி ஒரேயடியா எல்லோரும் தேர்வு அடைந்திருக்கிறார்கள் என்பது வேறு! இரண்டுக்கும் உள்ள வேறுபாடு கல்வியாளர்களுக்கே தெரியலையோ!  முன்னெல்லாம் வீட்டுப்பாடம் செய்து வருவதற்கே மதிப்பெண்கள் வழங்கப்படும். அதோடு வகுப்பில் வேறே கேள்விகள் கேட்டு பதில் சொல்வதற்கு! திருத்தமான கையெழுத்துக்கு! இப்படி அநேகமான தேர்வு முறைகள் இருந்தன. இதைத் தவிர்த்தும் ப்ராக்டிகல்ஸ் என்னும் அறிவியலின் செய்முறைப் பயிற்சிக்கு எனத் தனியாக மதிப்பெண்கள் கொடுப்பார்கள். வருடம் முழுவதும் செய்திருக்கும் பயிற்சிகளின் அடிப்படையிலும் அவற்றில் நம்முடைய பங்களிப்பின் அடிப்படையிலும் அந்த மதிப்பெண்கள் அமையும்.

முழு ஆண்டுத் தேர்வின் போதும் இந்தப் பயிற்சிகளைச் செய்ய வைத்து மதிப்பெண்கள் கொடுப்பது உண்டு. நான் அறிவியல் பாடம் தேர்ந்தெடுக்காததால் எனக்கெல்லாம் இல்லை! இந்தப் பயிற்சிப் பாடங்கள் எழுதுவதற்கு எனத் தனியான நோட்டும் உண்டு! அதில் சரியாக எழுதி வரவில்லை எனில் அறிவியல் வகுப்பில் முட்டிக்கால் போட்டு உட்காரச் சொல்லுவார்கள். அல்லது பள்ளி மைதானத்தை மூன்று முறை சுற்றி வரச் சொல்லுவார்கள். இப்படியான தண்டனைகளை இன்று எந்த ஆசிரியராவது மாணாக்கருக்குக் கொடுக்க முடியுமா? அவ்வளவு ஏன்? ஏன் எழுதி வரவில்லை? என்றாவது கேட்க முடியுமா?  எங்க பொண்ணு, பிள்ளைங்க படிக்கும்போதெல்லாம் ஆசிரியர்கள் அவங்க எந்தப் பாடத்திலாவது குறைந்த மதிப்பெண் எடுத்திருந்தாலோ சரியாகச் செய்யவில்லை என்றாலோ அவங்க நோட்டுப் புத்தகத்திலேயே, "என்னை வந்து நேரில் சந்திக்கவும்!" என்று எழுதிக் கொடுத்திருப்பாங்க. குழந்தைங்க உடனே வந்து சொல்லிடுவாங்க. நானோ, என் கணவரோ மறுநாள் போய் வகுப்பு ஆசிரியை, சம்பந்தப்பட்ட பாடத்தில் ஆசிரியை ஆகியோரைப் பார்ப்போம். தேவையானால் பிரின்சிபலைக் கூடப் பார்க்கச் சொல்லுவாங்க. இதுக்கெல்லாம் ஆசிரியர்கள் யாரிடமும் அனுமதி வாங்கிக் கொண்டு சொன்னதில்லை. குழந்தைகள் படிப்பில் சிறப்பாக இருக்கவேண்டி அவங்க தன் முனைப்பாகச் செய்வது இது! இதை எல்லாம் குற்றமாய் எடுத்துக்கறது என்பதை இப்போது தான் பார்க்க முடிகிறது. 

அதைத் தவிர்த்துப் பள்ளியில் வருடா வருடம் டயரி ஒண்ணு கொடுத்திருப்பாங்க. அதில் குழந்தைகளின் அந்த வாரத்து நடவடிக்கைகள், படிப்பு சம்பந்தமான விபரங்கள், எந்தப் பாடத்தில் அவங்களுக்கு ருசி இல்லை, எந்தப் பாடம் அதிகம் படிக்க வேண்டி இருக்கு! எதில் கவனம் செலுத்தணும் என்பதிலிருந்து அவங்க உணவுகள் இப்படி இருக்கட்டும் என்று கூடச் சொல்லி இருப்பாங்க. இது பிரின்சிபலிடம் போய் அவருடைய கையொப்பத்துடன் வரும், நாம் பார்த்து அங்கீகரித்ததற்கு நாமும் குறிப்புகள் எழுதிக் கையெழுத்துப் போட வேண்டும். மற்றக் குழந்தைகளுடன் கலந்து பழகவில்லை என்றால் கூட அதைக் குறிப்பிட்டுக் காரணம் கேட்பாங்க. அல்லது அவங்களே குழந்தைகளுடைய கூச்ச சுபாவத்தை நீக்கும் வழிகளைச் சொல்லி இருப்பாங்க. 

பெற்றோரும் மாணாக்கர்களும் ஆசிரியர்களின் கண்டிப்புப் பிள்ளைகளின் நன்மைக்கே எனப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதை விடுத்து ஆசிரியர் கண்டித்தால் மாணாக்கர்கள் தூக்குப் போட்டுக் கொள்ளுவதும், கிணற்றில் விழுவதும் அவர்களின் மனம் பக்குவம் அடையவில்லை, பெற்றோரின் வழிகாட்டுதல் சரியான முறையில் இல்லை என்றே பொருள் கொள்ள வேண்டும். மாணாக்கர்களும் இப்போதெல்லாம் பள்ளிப் படிப்பை விட்டுவிட்டு மற்றப் போராட்டங்களில் பங்கேற்பதில் ஈடுபாடு காட்டுகின்றனர். இதை எந்த ஆசிரியரும் தடுத்ததாகத் தெரியவில்லை என்பதோடு பெற்றோரும் கண்டு கொண்டதாகத் தெரியவில்லை.

பாடங்கள் கற்று மனதில் பதிய வைக்க வேண்டிய வயதில் அரசியல்வாதிகளின் உணர்வு பூர்வமான பேச்சுக்களால் கவரப்பட்டுப் போராட்டங்களில் ஈடுபடும் மாணவ, மாணவிகள் தங்கள் எதிர்காலத்தைத் தொலைப்பதைக் குறித்துச் சிந்திக்க வேண்டும். அதிலும் சமீபத்தில் ஓர் பதினைந்து வயது கூட நிரம்பாத மாணவி பள்ளிச்சீருடையோடு வந்து போராட்டங்கள், தொலைக்காட்சி விவாதங்களில் கலந்து கொண்டதைப் பார்த்தப்போ, பேசப்படும் விஷயத்தின் உள்ளார்ந்த காரண, காரியங்களை அந்தக் குழந்தை நன்கு அறிந்து கொள்ளவில்லை என்பது கண்கூடாகத் தெரிந்தது. சொல்லிக் கொடுத்ததைச் சொன்னது! பாவம்!

அதோடு இப்போ எல்லாவற்றுக்கும் பிரதமரே காரணம் என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவருக்கு இதைத் தவிர வேறே வேலையே இல்லையா என நினைக்கத் தோன்றுகிறது. எத்தனை எத்தனையோ தீவிரமான நாட்டுப் பாதுகாப்பு, பொருளாதாரம், விவசாயம், கல்வி என விஷயங்கள் குவிந்திருக்க, இங்கே தமிழ்நாட்டில் நடக்கும் ஒவ்வொன்றுக்கும் மோதி தான் காரணம் எனச் சொல்கின்றனர். ஒரு பக்கம் பிஜேபியை வர விடமாட்டோம் எனச் சொல்கின்றனர். இன்னொரு பக்கம் கொல்லைப்புறம் வழியா வரப் பார்க்கிறது என்கின்றனர். இவங்க தான் தடுக்கப் போறாங்களே! அப்புறமும் ஏன் பயம்? கருத்துச் சுதந்திரம் இல்லைனு எல்லாவற்றுக்கும் சொல்றாங்க! கருத்துச் சுதந்திரம் இல்லாதப்போவே எல்லாத்துக்கும் மோதியைக் காரணம் காட்டிக் கொண்டிருப்பது எந்தச் சுதந்திரத்தில் சேர்த்தி? மற்ற அரசியல்வாதிகளைச் சொல்ல முடியுமா?

நானும் சொல்ல வேண்டியது தான்! எனக்கு ஆஸ்த்மா அட்டாக் வந்ததுக்கே மோதி தான் காரணம்! இல்லைனா வந்தே இருக்காது! 

Tuesday, November 28, 2017

நல்லவேளையாப் படிப்பை முடிச்சுட்டேன்!

இப்போல்லாம் எதற்குத் தற்கொலை பண்ணிக்கிறது என்பதற்கு அர்த்தமே இல்லாமல் போய்விட்டது! சில நாட்கள் முன்னர் பள்ளியில் படிக்கும் சிறுமிகளைச் சரியாப் படிக்கவில்லை என்பதற்காகப் பெற்றோரை அழைத்து வரும்படி ஆசிரியர்கள் சொல்லி இருக்க அந்தப் பெண்கள் கிணற்றில் விழுந்து தற்கொலை செய்து கொண்டனர். இன்னிக்குப் பார்த்தா +2 படிக்கும் ஓர் மாணவன் ஆசிரியர் திட்டியதால் தற்கொலை செய்து கொண்டானாம்.

நான் படிக்கிறச்சே எல்லாம் அப்பா பள்ளிக்கே வந்து ஆசிரியர்களிடம் வீட்டிலே இவ படிக்கிறதே இல்லை. விகடன், கல்கி, குமுதம் தான் படிக்கிறாள். நல்லா அடிச்சுச் சொல்லுங்க! என்று வந்து சொல்லி விட்டுப் போவார்.  இத்தனைக்கும் பள்ளியிலேயே பள்ளி நேரம் முடிந்த பின்னர் ஒவ்வொரு நாள் ஒவ்வொரு ஆசிரியர் சிறப்பு வகுப்பு வைச்சிருப்பாங்க. அன்றன்றைய பாடங்களை அந்தச் சிறப்பு வகுப்பிலேயே தேர்வு வைச்சு எழுதச் சொல்லியும் பயிற்சி கொடுத்திருப்பாங்க. வீட்டுப் பாடங்களையும் சிறப்பு வகுப்பிலேயே முடிப்போம். தினம் தினம் காலை, மாலை இரு நேரமும் சிறப்பு வகுப்புக்கள் உண்டு. இப்படிப் படிச்சப்புறமும் வீட்டிலே வந்து படிக்கலைனு ஆசிரியப் பெருமக்களும், பெற்றோரும் எங்களைக் கண்டிச்சாங்க. அடிகளும் விழுந்தன. ஆனால் நமக்கெல்லாம் எருமைத் தோலாச்சே! அதை எல்லாம் கண்டிக்கலை.

எல்லாத்தையும் துடைச்சுப் போட்டுட்டுப் போயிடுவோம். இப்போதைய ஆசிரியர்கள் போலவா அப்போதைய ஆசிரியர்கள்? இப்போதைய ஆசிரியர்கள் பாவப்பட்ட ஜென்மங்கள்! வருமானம் என்னமோ முன்னை விட இப்போது பரவாயில்லை தான்! ஆனால் ஒரு பையனையோ, பெண்ணையோ படிக்கலை என்று கண்டிச்சுட்டு அந்த ஆசிரியர் அப்புறமா அந்தப் பள்ளியிலே வேலை செய்ய முடியுமா? கஷ்டம்! அப்படியும் மீறிச் சொல்லிட்டா அந்த மாணவன் அல்லது மாணவி தற்கொலைக்கு முயன்றாலோ அல்லது தற்கொலை செய்து கொண்டாலோ அந்தக் குறிப்பிட்ட ஆசிரியர் நேரே சிறைக்குத் தான் போகணும். சம்பந்தப் பட்ட மாணவன் படிச்சால் என்ன, படிக்காட்டி என்னனு கண்டுக்காமப் போனால் தான் ஆசிரியர்கள் பிழைச்சாங்க. இல்லைனா அவங்க பாடு சிரமம் தான்!

ஏற்கெனவே கல்வியின் தரம் தாழ்ந்து கிடக்கிறது. எட்டாம் வகுப்பு வரை எல்லோரும் பாஸ்னு வேறே போட்டுடணும். ஒன்பதாம் வகுப்பிலே இருந்தாவது படிம்மா கண்ணே, முத்தேனு கொஞ்சிக் கெஞ்சிப் படிக்கச் சொன்னாலும் படிக்காதவங்களை என்ன செய்ய முடியும்? அவங்க தேர்வில் தேர்ச்சி பெறவில்லை என்றாலும் அதுக்கும் ஆசிரியர்கள் தான் காரணம்! சரியாச் சொல்லிக் கொடுக்கலை என்பாங்க. சரியாச் சொல்லிக் கொடுத்து மாணாக்கர்கள் சரியா அதைத் தேர்வில் எழுதறாங்களானு ஆசிரியர் கவனிச்சு அதைத் திருத்திட்டால் பொல்லாத ஆசிரியராகி விடுகிறார். நல்லவேளையா இந்தக் காலத்தில் பிறக்கலை.

ஆசிரியரை உண்மையாக குருவாக மதிச்சு வந்த காலத்திலேயே என்னோட படிப்பெல்லாம் முடிஞ்சு போச்சோ, பிழைச்சேன்! இப்போதைய ஆசிரியர்கள் சாபம் வாங்கிக் கொண்டு ஆசிரியத் தொழிலுக்கு வந்தவர்கள். பாவம் ஆசிரியர்கள்! 

Tuesday, November 21, 2017

அப்போவும், இப்போவும், எப்போவும்! :)

எல்லைப் பிரச்னை நீடிக்கிறது!!!!!!!!
Photo

படத்துக்கு நன்றி கூகிளார் வாயிலாக அஷ்வின் ஜி!:)

இந்திய பாக், எல்லைப் பிரச்னைகளோ என்று அல்லது, இந்திய சீன எல்லைப் பிரச்னைகள் என்றோ, வந்து பார்க்கும் என் அன்பான வலை உலக நண்பர்களே, இது அது இல்லை, அது இல்லை, அது இல்லவே இல்லை! பின்னே என்னதான் நடந்தது? கேளுங்கள் சொல்கிறேன். எங்க வீட்டில் வண்டிகள் இருந்தன என்று சொல்லி இருக்கேன் இல்லையா? அதிலே முதலில் ஸ்கூட்டர் மட்டுமே தான் இருந்தது. அதுவும் பைக் வாங்காமல் ஸ்கூட்டர் வாங்கினதே மாமியார், மாமனார் உட்கார வசதிக்காகவே. அவங்க போனாங்களாங்கறது இங்கே பிரச்னை இல்லை. அந்த ஸ்கூட்டரில் நான் உட்கார்ந்து போகும்போது நடந்தது தான் இங்கே பேச்சு! அது என்னமோ சொல்லி வச்சாப்பலே, நான் உட்கார்ந்து போகப் போறேன்னு தெரிஞ்சால் அது ஸ்டார்ட் ஆகவே ஆகாது! முன்னாலேயே என் ம.பா. சொல்லி வச்சிருப்பாரோ என்னமோ? இத்தனைக்கும் அதிலிருந்து ஒரு 2 முறையாவது விழுந்திருப்போம். ஒரு முறை பையன் கூட்டிப் போய் ஒரு ஆட்டோவில் என்னோட காலை மட்டும் தனியாகப் பிரயாணம் செய்ய ஏற்பாடு செய்து முடியாமல் தப்பித்து வந்தேன். அதிலும் பின்னால் ஸ்டெப்னி வைக்கிறதுனு ஒண்ணு இருக்கும், ஸ்கூட்டர்களிலே, அந்த ஸ்டெப்னியை எடுத்துட்டால் உயிரைக் கையிலே தான் பிடிச்சுக்குவேன். அப்புறம் கொஞ்சம் சமாளிச்சுக்குவேன். ஆனால் சீட் தனித்தனியாக இருக்கும் என்பதால் என் சீட்டில் நீ உட்கார்ந்தாய் என்றோ, எனக்கு இடமே இல்லை, நான் எங்கே உட்காருவேன் என்பதோ கிடையாது.

அதுக்குப் பின்னர், பையன் காலிபர் வாங்கினாலும் என்னோட ம.பா.வுக்கு அது என்னமோ பிடிக்கவே பிடிக்காது. அவர் ஏற்கெனவே அவசரத்துக்கு என டிவிஎஸ் வாங்கி வச்சிருந்தார். பையனை அதை வச்சுத் திருப்தி பண்ண நினைச்சாலும் அவன் அதுக்கெல்லாம் அசராமல் காலிபர் வாங்கிட்டு 6 மாசமே ஓட்டி விட்டு, அதை இங்கே அனுப்பிச்சுட்டான். ஆனாலும் அவர் அதை எடுத்துட்டு ஆஃபீஸ் எல்லாம் போக மாட்டார்ங்கிறப்போ என்னை எங்கே அழைச்சுட்டுப் போகப் போறார் அதிலே எல்லாம். ஆஃபீஸுக்கே டிவிஎஸ்ஸில் போக ஆரம்பிச்சுட்டார். கொஞ்ச நாளிலே மற்ற இரண்டு வண்டிகளையும் விற்கிறாப்போல ஆச்சு! அப்புறமா மடிப்பாக்கம் போனால் கூட டிவிஎஸ்ஸிலேயே தான் போக ஆரம்பிச்சோம்! இந்த வண்டி இருக்கே ரொம்பவே திரிசமன் பிடிச்சது. அவர் ஆஃபீஸ் போக ஸ்டார்ட் பண்ணும்போதெல்லாம் ஒரே கிக்கில் கிளம்பிவிடும். அதே வண்டி நான் எங்கேயாவது போக ஏறி உட்கார நினைச்சுக் கிளம்பும்போது, "கிக்" வந்தாப்போலே ஆடிக் கொண்டு கிளம்பவே கிளம்பாது. ஒரு வழியா அரை மணி முன்னாலேயே வண்டியை ஸ்டார்ட்டும் பண்ணி, அதை அணைக்காமல் அவசரம், அவசரமா என்னைக் கிளம்பி வரச் சொல்லுவார். நானும் ரொம்பவே அப்பாவியாய்ப் போய் வண்டியில் ஏறி உட்காருவேனோ இல்லையோ, வண்டி நின்னுடும். "ஹிஹிஹி, என்னைப் போல அதுவும் பயப்படுது உன்னைக் கண்டால்" அப்படினு கமெண்ட் வரும்.

எல்லாம் நம்ம "ஹெட்லெட்டர்" அப்படினு சகிச்சுட்டுக் கீழே இறங்குவேன். மறுபடி வண்டியைக் கிளப்பி, மறுபடி ஏறி உட்கார்ந்து, வண்டி கிளம்ப மறுத்து அடம் பிடிக்க, மறுபடி முயன்று, "நான் கொஞ்ச தூரம் நடந்து முன்னாலே போறேன்! நீங்க வாங்க ஸ்டார்ட் பண்ணிட்டு" அப்படினு சொல்லி நான் பக்கத்து வீடு வரைகூடப் போக வேண்டாம். வண்டி ஸ்டார்ட், ம்யூசிக்! அப்புறம் ஒரு வழியா அதுக்குத் தெரியாமல் ஏறி உட்கார்ந்தால், இப்போ வேறே பிரச்னை, கையை எங்கே வைக்கிறது? இடது பக்கம் பிடியில் வைக்கலாம்னால், அங்கே பிடி துளியூண்டு எட்டிப் பார்க்கும். கிட்டத் தட்ட அதன் மேலே தான் நான் உட்கார்ந்து வரணும். இரண்டு சீட்டுக்கும் நடுவில் பிடி கிடையாது! சரி, சைடில் பிடிக்கலாம், அப்படினு கையை சைடில் வைப்பேன்! "படக்!" டிக்கி திறந்து கொள்ளும்! ஏதோ மோட்டார் ரேஸுக்குப் போற ரேஞ்சில் ஓட்டிட்டு இருக்கும் அவரைக் கூப்பிட்டு, உலுக்கி, டிக்கியை மூடச் சொன்னால், அவர் கையை எடுத்துட்ட கோபத்தில் வண்டி மறுபடி "மூட் அவுட்" ஆகி நின்னுடும். நிக்கிற இடம் எதுனு எல்லாம் பார்க்க முடியாது. நட்ட நடு ரோடிலே கூட நிற்கும். மறுபடி வண்டியைக் கிளப்பி ரிப்பீட்ட்டேஏஏஏய்ய்ய்ய்ய்! மறுபடி ஏறி உட்கார்ந்தால், மீண்டும் "படக்"! டிக்கி மறுபடி திறக்கும். அவர் கிட்டே மறுபடி சொல்லி டிக்கியை ஒருவழியாப் பூட்டச் சொல்லிட்டு மறுபடி ஏறி உட்காருவோம். இப்போ மறுபடி ஸ்டார்ட், ம்யூசிக்!!!!! இப்போ அவர் கிட்டே இருந்து வரும்!

"கொஞ்சம் தள்ளித் தான் உட்காரேன், பின்னாடி, எனக்கு இடமே இல்லை!"

"இன்னும் எங்கே உட்காருகிறது? ஏற்கெனவே, நான் தொங்கிட்டு வரேன்! இனிமேல் தள்ளி உட்கார்ந்தால் கீழே தான் விழணும்!"

'அம்மா, தாயே, நான் வண்டி ஓட்டணுமா, வேண்டாமா? வண்டி ஓட்ட இடம் இருந்தாத் தானே ஓட்ட முடியும்?"

"நல்லா ஓட்டுங்க வண்டியை! நான் வேணாக் கீழே இறங்கிட்டு வண்டி பின்னாடியே ஓடி வந்துடறேன்! இந்த வண்டியிலே போறதுக்கு அது எவ்வளவோ தேவலை!"

"வேணாம்மா, வேணாம், நீயே உட்காரு, நான் நின்னுட்டே வண்டி ஓட்டிக்கிறேன்!"

"வண்டியை நிறுத்துங்க, நான் ஆட்டோவிலே வந்துக்கறேன்!"

"சரியாப் போச்சு, இங்கே இருக்கிற அண்ணா நகருக்கு ஆட்டோவோட விலையையே கேட்கிறாங்க ஆட்டோக்காரங்க, பேசாமல் வாயை மூடிட்டு உட்காரு!"

ட்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்................க்க்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்............உர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்........ இதெல்லாம் வண்டி ஓடும், ஓடின சப்தம் இல்லை, நாங்க ரெண்டு பேரும் கோபத்திலே ஒருத்தருக்கொருத்தர் முறைச்சுட்டு வந்த சப்தம் அது. அடுத்த முறை எங்கேயாவது போகும்போது இதே விஷயம் ரிப்பீஈஈஈஈஈஈட்ட்ட்ட்ட்ட்ட்ட்ட்ட்டேடேடேடேடேடேடேய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்!!!!!!!!!!!!!!



ஹாஹாஹா, மேலே உள்ளவை 2007 ஆம் ஆண்டில் எழுதினது! அதுக்கப்புறமா இரண்டு முறை மீள் பதிவும் போட்டாச்சு! இப்போ நாங்க அதிகம் வண்டியிலே போகிறதில்லை என்றாலும் இப்போக் கொஞ்ச நாட்களாக, கொஞ்ச நாளா என்ன கொஞ்ச நாள்! இப்போ இரண்டு, மூன்று நாட்களாக நெபுலைசர் வைச்சுக்க வேண்டி வண்டியில் போக வேண்டி இருக்கு. என்ன தான் ஒரு வேளை ஆட்டோவில் போனாலும், மறுவேளை வண்டியில் தான் போக வேண்டி இருக்கு! ஆனால் பாருங்க, அதிசயத்திலும் அதிசயமா நம்ம ரங்க்ஸ் இப்போ இடமே இல்லைனு சொல்றதில்லை. ஒல்லியாயிட்டேனோ? தெரியலை என்னனு! அதிகம் வம்பு வைச்சுக்காமல் ரெண்டு பேரும் ஜாக்கிரதையா வண்டியிலே போயிட்டு வந்துட்டு இருக்கோம். கண்ணு படப் போகுதய்யா சின்னக் கவுண்டரே! சே! அது சினிமாப் பாட்டு இல்லையோ! கண்ணுபடப் போகுதம்மா உங்க ரெண்டு பேருக்கும்! 

Sunday, November 19, 2017

மெல்ல மெல்ல வந்துட்டேன்.

ஒரு வாரமாய்க் கடுமையான ஆஸ்த்மா தாக்குதல். இம்முறை பலமாகத் தன் வீரியத்தைக் காட்டி உள்ளது. போன ஞாயிறன்று இரவு லேசாய்த் தொண்டை வலிக்கையிலேயே கொஞ்சம் பயமாகவே இருந்தது. திங்களன்று முழு ஓய்வும் எடுத்துக் கொண்டேன். என்றாலும் தாக்குப் பிடிக்க முடியவில்லை. புதனன்று மருத்துவரிடம் செல்லும்படி ஆகி விட்டது. அன்றும், மற்றும் வெள்ளிக்கிழமையும் நெபுலைசர் வைத்துக் கொண்டு வந்தாச்சு. நேற்று மறுபடி போயிருக்கணும். திடீர் விருந்தினர் வரவால் போக முடியவில்லை. இன்று காலை போகணும். கணினி பக்கமோ, முகநூலோ, பதிவுகளோ எதுவும் பார்க்கவில்லை.  தலையே தூக்க முடியவில்லை. நேற்று மாலையிலிருந்து கொஞ்சம் பரவாயில்லை. அதோடு ஜூரம் வேறு!  நேற்று இரவு ஒரு நிமிடம் கூடக் கண் அசரவில்லை. ஒரே இருமல் மயம்! விதவிதமான சப்தங்களில் வெவ்வேறு சுருதிகளில் என்னோடமூச்சுக்காற்று என்னையே பயமுறுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.

நானும் எழுந்து உட்கார்ந்து பிராணாயாமம் எல்லாம் பண்ணிப் பார்த்தேன். பண்ணிச் சிறிது நேரம் வரைக்கும் பேசாமல் இருக்கிறது அப்புறமாத் தன் வேலையைக் காட்டுகிறது. வீட்டில் எல்லாம் போட்டது போட்டபடி இருக்கு. சமையலறை மட்டும் தலைகீழா மாறி இருக்கு! ஹிஹிஹி, ரங்க்ஸ் கைவண்ணம்! காஃபி மட்டும் தான் நான் போட்டேன். அவர் போட்டால் குடிக்கிறதுக்கு ஆள் தேடணுமே! மெல்ல மெல்லச் சரியாகிக் கொண்டு வருகிறது. ஆனால் யாருமே நான் எங்கேனு தேடலை! அப்பாடானு நினைச்சிருப்பாங்க! ஹிஹிஹிஹி! இல்லைனா வம்புக்கு பதில் சொல்லணுமே! ஆனாலும் விடுவேனா என்ன? வந்துட்டேனே!

Saturday, November 11, 2017

கலாசாரம் மாறுகிறதா? மாறி விட்ட கலாசாரமா?

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர் தொலைக்காட்சி சானல் ஒன்றிரண்டில் மும்பையில் ஓர் ஓட்டலில் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த இளைஞர் ஒருவர் சாப்பாடு நன்றாக இல்லை என்று சொன்னாராம். இதற்காக அங்கே வேலை பார்ப்பவர் அந்த இளைஞர் மேல் கொதிக்கும் எண்ணெயை ஊற்றுகிறார். அதுவும் துரத்தித் துரத்தி! இதை எல்லாம் பார்த்தால் தப்பைத் தப்புனு சொல்லவே பயமா இருக்கு! நானும் இம்மாதிரிச் சில சம்பவங்களில் மாட்டிக் கொண்டு முழிச்சிருக்கேன்.  முகநூலிலும் தான்!  கண்டமேனிக்குத் திட்டு வாங்கிண்டேன். :) அப்புறமா அவங்களோட தொடர்பையே துண்டிச்சாச்சு! இத்தனைக்கும் உறவினர் தான்! இப்போல்லாம் யார் தப்புப் பண்ணினாலும் ரொம்பவே யோசிச்சு அவங்க கிட்டே முதல்லே பேசிப் பார்த்துட்டு அப்புறமாத் தான் தப்பு, சரினு சொல்லணும் போல! அது போகட்டும். இப்போ சமீப காலமாக இணையங்களிலும் முகநூல் போன்ற பொதுவெளிகளிலும் மும்முரமாகப் பேசப்படும் விஷயம் "லக்ஷ்மி" என்னும் குறும்படம் பற்றி.

முகநூலில் ஒரு குழுமத்தில் இந்தப் படத்தைப் பார்க்கச் சொல்லி ரொம்பவே சிபாரிசு செய்திருந்ததோடு, ஒப்புமை செய்ய முடியாத அளவுக்கு அருமையான காதல் என்றெல்லாம் சொன்னார்கள். இப்படியான காதல் குறிஞ்சி மலர் போலத் தான் என்றோ வரும் என்றும் சொன்னார்கள். ஆனால் நான் படம் பார்க்கவில்லை. கதையை மட்டும் புரிந்து கொண்டேன். திருமணம் ஆகி எட்டு, பத்து வயசுக்கு ஒரு பையன் இருக்கும் ஓர் தம்பதிகள்.  கணவன் சேகர், மனைவி லக்ஷ்மி! இருவருக்கும் வழக்கமான இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கை ஓடுகிறது. இதில் தமிழ்ப் படம் என்பதால் வழக்கத்தை மீறாமல் கணவனுக்கு ஓர் ஆசை நாயகி அல்லது சிநேகிதி! உறவு எல்லை மீறிப் பழகும் அளவுக்கு! இதனால் வெறுத்துப் போன லக்ஷ்மிக்கு வேலைக்குச் செல்லும்போது (?) ரயிலில் பழக்கம் ஆகும் கதிர் ஈர்க்கிறான். கதிரும் லக்ஷ்மியை அவள் அழகை, அவள் திறமையைப் பாராட்டுவதோடு அவளுக்குப்புதிய அலங்காரம் அறிமுகம் செய்து அவளுக்குச் சமைத்துப் போட்டு அவளைத் தன் பால் மேலும் ஈர்க்கிறான். 

கதிர் வீட்டுக்கு முதல்முறை செல்லும்போதே லக்ஷ்மியைப் படுக்கைக்கு அழைத்துச் சென்று விடுகிறான். கணவனைப் பழிவாங்குவதாக (?) நினைத்தோ என்னமோ லக்ஷ்மியும் உடன்படுகிறாள். பின்னர் அவள் வீட்டுக்குத் திரும்பும் போது ரயில் போக்குவரத்து நிறுத்தப்படுவதால் பேருந்தில் பயணிக்க நேருகிறது. அப்போது லக்ஷ்மி அவனிடம், "தான் இன்னும் சில நாட்களுக்காவது பேருந்தில் பயணிக்கும்படி இருக்கும்!" என்று சொல்வாளாம்! இந்தப் படம் முதலில் லக்ஷ்மியின் வாழ்க்கையைக் குறிக்கும்போது கறுப்பு, வெள்ளையில் ஆரம்பித்துப் பின்னர் கதிரின் அறிமுகம் ஏற்பட்டு இருவருக்கும் தொடர்பு ஏற்படும் வரை வண்ணத்தில் வருகிறதாம். இது லக்ஷ்மியின் வாழ்க்கையின் வண்ணமயமான பகுதியாம். பின்னர் முடியும்போது மீண்டும் கறுப்பு, வெள்ளையில் வருவதால் இனி உன்னுடன் தொடர்பு இருக்காது என்பதைக் குறிப்பாக லக்ஷ்மி சொல்வதாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டுமாம். அதற்காகத் தான் தான் இனி ரயிலில் வரமாட்டேன் என்று சொல்கிறாளாம். எந்தவிதக் குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாமல் லக்ஷ்மி தன் வீட்டுக்கே திரும்பிப் போகிறாளாம். 

இந்தப் படம் நான் பார்க்கவில்லை. பலரும் பகிர்ந்ததில் இருந்து போட்டிருக்கேன். உண்மையில் இது ஓர் ஆங்கிலப் படத்தின் தழுவல். Unfaithful என்னும் பெயரில் 2002 ஆம் ஆண்டிலும் அதற்கு முன்னர் The  Unfaithful Wife என்னும் பெயரில் ப்ரெஞ்ச் மொழியில் 1969 ஆம் ஆண்டிலும் வந்த இரு படங்களின் கதை! இதில் முதலில் சொல்லப்பட்ட ஆங்கிலப் படத்தில் இன்னொரு ஆணோடு தன் மனைவிக்கு இருக்கும் நீடித்த உறவைக் கண்டு பிடித்த கணவன் அந்த நபரைக் கொன்று விடுகிறான். அதன் பின்னர் இது த்ரில்லராகப் போகும். ஃப்ரெஞ்ச் படத்தில் எப்படினு தெரியலை! 

ஆனால் மேலே குறிப்பிட்ட லக்ஷ்மி என்னும் பெயரிலேயே வந்திருக்கும் இந்தத் தமிழ்க்குறும்படம் பல விருதுகளை வாங்கி இருக்காம். இத்தனைக்கும் கணவன் தவறான உறவு வைத்திருப்பது போல் எல்லாம் காட்டவே இல்லை என்கின்றார்கள். ஒரே ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு அவர் சிநேகிதியிடமிருந்து வருவதை வைத்து இப்படி முடிவு கட்டுகிறார்கள். கணவனின் உறவு இயந்திரத்தனமாக இருப்பதாக நினைக்கும் லக்ஷ்மிக்கு அதே உறவு வேறொரு ஆணிடம் சந்தோஷத்தைத் தருவதாகத் தோன்றுகிறது! என்னத்தைச் சொல்வது! கணவன், மனைவிக்குள்ளே அலுப்பு, சலிப்பு என்பது வரத் தான் செய்யும். அதை இருவரும் பேசி மாற்ற முயற்சிக்க வேண்டும். இத்தகைய தவறு மன்னிக்கவே முடியாத தவறு செய்து விட்டால் சரியாயிடுமா? 

கணவனோடு வாழப் பிடிக்கலைனால் விவாகரத்துப் பெற்றுப் பின்னர் இன்னொரு வாழ்க்கையையோ இன்னொரு ஆணையோ பற்றி சிந்தித்திருக்கலாம். அப்படியானும் இந்தக் கதிர் என்பவனாவது லக்ஷ்மியின் எதிர்காலத்துக்கு உத்தரவாதம் தருபவனாக இருக்கிறானா? இல்லை! அவன் பழகியதே லக்ஷ்மியுடனான இந்தத் தகாத உறவுக்குத் தான் என்று புரிகிறது. கடைசியில் ஏமாந்தது லக்ஷ்மி தான்! ஆனால் இதைப் போய் தெய்விகக் காதல் என்றும் எங்கும் எப்போதும் கிடைக்காத ஒரு மனத் திருப்தி லக்ஷ்மிக்குக் கிடைத்ததாகவும் இது ஒன்றும் முறைகேடான நட்பு அல்ல என்றும் இது தான் பெண் சுதந்திரம் என்றும், இத்தகைய சுதந்திரமே பெண்களுக்கு இப்போது தேவை என்றும் சொல்கிறார்கள். முறைகேடான உறவாக இருந்தாலும் பெண்களுக்கு இத்தகைய உறவு வைத்துக் கொள்வதே பெண்ணுக்கு சுதந்திரம் என்றும் பேசுகிறார்கள். 

இது வெளியே தெரிந்தால் லக்ஷ்மிக்கு என்ன மதிப்பும் மரியாதையும் கிடைக்கும்? அவள்  கணவனோ அல்லது மகனோ இதை ஏற்றுக் கொள்வார்களா? வாழ்க்கை சண்டை, சச்சரவின்றி நகர்வதையே பெரிய விஷயமாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டி இருக்கையில் கணவனின் சின்னச் சின்னச் செயல்களுக்கும் அர்த்தம் தேடிக் கொண்டு தன்னைப் புகழவில்லை, தன் அழகை வர்ணிக்கவில்லை! தன் சமையலைப் பாராட்டவில்லை! தனக்குச் சமைத்துப் போடவில்லை என்றெல்லாம் குற்றம் கண்டுபிடித்துக் கொண்டு இன்னொரு ஆணின் உறவை ஏற்றுக் கொள்பவள் எத்தனை நாட்கள் அவனோடு தாக்குப் பிடிக்க முடியும்? நாளாவட்டத்தில் அவனுக்கும் அலுக்க ஆரம்பிக்கும்? அப்போது இந்த லக்ஷ்மி என்ன செய்வாள்? இப்போதெல்லாம் பெண்கள் இப்படி நடந்து கொள்வது சகஜம் என்றெல்லாம் சொல்கிறார்கள். மனசு கொதிக்கிறது! வேதனை தாங்கவில்லை! 

மொத்தத்தில் கலாசாரச் சீரழிவு என்பது எப்போதோ தொடங்கி விட்டது! நாம் தான் இதைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை! 


இங்கே  English Picture

இங்கே  French Picture

Wednesday, November 08, 2017

இல்லம், இனிய இல்லம்! :)




போன வருஷம் செப்டெம்பரில் அம்பத்தூர் போனப்போ எடுத்த படம். வாசல்லே வேப்பமரம்! வீடு சுத்தம் செய்தோம். நவம்பரில் வாடகைக்கு ஆள் வந்தாங்க! அம்பேரிக்காவிலிருந்து வந்ததும் போய்ப் பார்த்தோம்.  ரொம்ப மோசமான நிலையில் இப்போ வைச்சுட்டு இருக்காங்க! :( ஒண்ணும் புரியலை! கண்ணில் ரத்தம் வருது!

வேப்பமரம் அதன் வழக்கம்போல் தெருவுக்கே நிழல் கொடுத்துட்டு இருக்கு!

ம்ம்ம்ம், இது பழைய மடிக்கணினியில் சேமித்து வைக்கப் பட்ட படம். புதுக் கணினியிலே திடீர்னு மவுஸ் வேலை செய்யலை. எனக்குக் கையால் இயக்கும்போது வேகம் வரலை என்பதோடு கையும் தகராறு செய்யும்! ஆகவே பழைய மடிக்கணினியை எடுத்து வைச்சுட்டு இருக்கேன். அதிலே தான் இப்போ வேலை செய்யறேன். சரியா வருதானு பார்க்கத் தான் இந்தப் பதிவு!
படங்களும் போன வருஷம் காமிராவில் எடுத்தது! 

Sunday, November 05, 2017

உங்கள் கருத்து என்ன?

இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு என்னோட ரவாதோசை பதிவுக்கு எக்கச்சக்கப் பார்வையாளர்கள்! எனக்கே ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.  கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை வந்த காமாட்சி அம்மாவின் சிறுகதையின் தாக்கம் இன்னமும் என்னை விட்டுப் போகவில்லை. கணவன் எத்தனை வருஷங்கள் விட்டுப் பிரிந்திருந்தாலும் மனைவி கணவனுக்காகக் காத்துக் கொண்டு நேர்மையாகவும் ஒழுக்கமாகவும் இருப்பாள். ஆனால் மனைவி ஒரு பத்துநாட்கள் இல்லை எனில் கணவனால் அதைக் கட்டிக் காக்க முடிவதில்லை. எல்லோரும் இப்படி இல்லை என்றாலும் சிலர் அப்படித் தானே இருக்காங்க! இதிலே அந்தத் தவறுக்கு ஒத்துழைக்கும் பெண்கள் பேரிலும் குற்றம் தான்! இன்னொருத்தியின் கணவன் என்பது தெரிந்தும் தவறு செய்கிறார்கள். மனசாட்சி உறுத்தாதா? கண நேர சுகத்துக்காக ஒரு குடும்பத்துக்கே துரோகம் இழைக்கலாமா? இத்தனைக்கும் ஏற்கெனவே திருமணம் ஆன பெண்மணி! :(

இந்தக் கதை எனக்கு மற்ற இரு கதைகளை நினைவூட்டியது. ஒரு விதத்தில் காமாட்சி அம்மாவின் கதாநாயகி நடந்து கொண்ட விதம் கணவனை அவள் விவாகரத்து செய்ததற்குச் சமம். சட்டப்படியான விவாகரத்து இல்லை எனினும் தார்மிகப்படி விவாகரத்துத் தான் அது! அதே போல் இரண்டு விவாகரத்துகள் நான் பல்லாண்டுகளுக்கு முன்னர் படித்த இரு கதைகளில் வந்திருக்கிறது. ஒன்றின் பெயரே "டைவர்ஸ்"! ஆகும். எழுதியவர் பிரபல நாவலாசிரியர் திரு பி.வி.ஆர். அவர்கள். குடும்பத்தைச் சுற்றி நடக்கும் சிக்கல்களையும் சங்கடங்களையும் எளிதான சம்பாஷணைகள் மூலமே சொல்லி விறுவிறுப்பாகவும் சுவாரசியமாகவும் கதையை நகர்த்துவதில் வல்லவர்.  அவரின் எழுத்தைப் படிக்கையில் நாம் அந்த இடத்திலேயே இருந்து நேரிடையாக அந்தப் பேச்சுக்களைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் உணர்வு வரும். எனக்கு மிகவும் பிடித்த, ரசித்த எழுத்தாளர்களில் இவரும் முக்கியமானவர்.

மேற்சொன்ன டைவர்ஸ் நாவலில் ஒருமித்து அந்நியோன்னியமாக இருக்கும் தம்பதிகளின் வாழ்க்கையில் விரிசல் ஏற்படுவது குறித்து. அதுவும் மிகப் பணக்காரர்கள் ஆன தொழிலதிபர் ஆன கணவனின் பழைய வாழ்க்கை குறித்து மனைவிக்குத் தெரிய வருகிறது. அதுவும் பெண்ணின் மூலம் என நினைக்கிறேன். அந்தப் பெண் சாதாரணக் குடும்பத்துப் பிள்ளையைக் காதல் திருமணம் செய்யப் போகக் கதையில் ஒவ்வொன்றாக வெளியே வரும். கணவனின் பழைய காதல் வாழ்க்கையும் தன் தந்தையின் வற்புறுத்தலால் தன்னை மணந்ததும், ஆனால் இன்னமும் தன் காதலியை மறக்க முடியாமல் அவளுடன் தொடர்பு வைத்திருப்பதும் தெரிய வந்ததும் அந்த மனைவிக்குக் கோபம் உள்ளூர வருகிறது. ஆனால் பெண்ணின் திருமண வாழ்க்கையில் இதனால் பிரச்னை வருமே என யோசித்துக் கணவனிடமிருந்து விலகி விடுகிறாள். காமாட்சி அம்மா சொன்னது போல் கணவனுக்கு அறுபது வயது சஷ்டி அப்த பூர்த்தி நிகழ்ச்சியில் எதையும் காட்டிக் கொள்ளாமல் முக மலர்ச்சியுடன் பங்கேற்கிறாள். துணை நின்று எல்லா வைதிக காரியங்களுக்கும் மனைவியாக நடத்தித் தருகிறாள். அனைவருக்கும் வெற்றிலை, பாக்கு, மஞ்சள், குங்குமம் கொடுக்கும்போது நினைவாகக் கணவனின் பழைய காதலிக்குக் கொடுக்காமல் தவிர்க்கிறாள். (எல்லாம் தெரிந்து விட்டதால் கணவர் தன் பழைய காதலியையும் தன் சஷ்டி அப்தபூர்த்திக்கு அழைத்திருப்பார்.)  இப்படிக் கணவனிடமிருந்து விலகி நிற்பதையே ஒரு வகையில் டைவர்ஸ் என்று சொல்லாமல் சொல்லி இருப்பார் பிவிஆர்.

ஒரு விதத்தில் இந்தக் கதை/நாவல் எனக்கு அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லை! ஏனெனில் கதை ஆரம்பத்தில் பெண் தான் இஷ்டப்பட்டு மணந்து கொண்ட கணவனை விட்டு டைவர்ஸ் வாங்கப் போகிறாள் என்னும்படி போய்க் கொண்டிருக்கும். பெண்ணைத் திருத்துவதற்காக அல்லது வேறே என்ன என்பது இப்போது நினைவில் இல்லை! கணவன், மனைவி நாடகம் ஆடப் போக உண்மை நிலை வெளியே வரும்! பிவிஆர் வேறே ஏதோ சொல்ல வந்து கடைசியில் கதையின் போக்கைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அதன் போக்கில் போய்விட்டாரோ எனத் தோன்றும்படி இருக்கும்.  இதற்கு ஓவியர் ராமு படங்கள் வரைந்திருப்பார். குமுதத்தில் வந்தது என நினைக்கிறேன்.

இப்போ இன்னொரு கதை! இது ரா.கி.ரங்கராஜன் எழுதினது என நினைக்கிறேன்.  இதுவும் குமுதத்தில் வந்தது தான். ஆனால் சிறுகதை என நினைக்கிறேன். ஒரு நீதிபதி! நேர்மைக்குப் பெயர் வாங்கியவர். அவருடைய தீர்ப்புகள் உண்மையை ஒட்டியே இருக்கும்.. மனைவி பெயர் மீனாட்சியோ என்னமோ வரும்.இவர்களும் வெகு அன்னியோன்னியமான தம்பதிகள். ஒருவரை ஒருவர் விரும்பித் திருமணம் செய்து கொண்டவர்கள். அந்த நீதிபதி நேர்மைக்குப் பெயர் போனவர்.  அவருடைய தீர்ப்புகள் எப்போதுமே குறிப்பிடத்தக்க அளவில் நேர்மையாகவே அமையும். யாருக்கும் எவ்விதமான குறைபாடுகளும் சொல்லத் தோன்றவில்லை. அப்போது ஓர் கொலை வழக்கில் கொலைகாரன் என்று தீர்மானமாகத் தெரிந்தபோதும் அவனுக்கு மரண தண்டனை கொடுக்கலாம் என்றிருந்த போதிலும் அவனுக்கு ஆயுள் தண்டனை கொடுக்கிறார். (எனக்கென்னமோ கதைப்படி அவனை மன்னித்து விட்டு விட்டதாக நினைப்பு.) இது எல்லோருக்குமே ஆச்சரியத்தைத் தருகிறது. நிரூபணம் ஆன ஓர் குற்றவாளியைத் தண்டிக்காமல் விட்டுவிட்டாரே என நினைக்கின்றனர்.

அன்றிரவு மனைவியுடன் தனிமையில் இருக்கையில் மனைவி ஆச்சரியத்துடன் கேட்கிறாள். தீர்ப்பு ஏன் இப்படிச் சொன்னீர்கள் என்று அவள் கேட்பதற்கு நீதிபதி சொல்கிறார். "உனக்கு நினைவில் இருக்கிறதா? நீ கல்லூரியில் படிக்கையில் வீட்டில் உன் அறைக்குள் ஓர் கொள்ளைக்காரன் புகுந்து கொண்டு உன்னைக் கட்டிப் போட்டுவிட்டுக் கொள்ளை அடிக்க முயன்றானே! அப்போது உன் அறைக்குள் யாருக்குமே நுழைய முடியாமல் இருந்தது! கடைசியில் நான் தான் எப்படியோ போலீஸை வரவழைத்துக் கதவை உடைத்து உன்னை அவனிடமிருந்து காப்பாற்றினேன்!" என்று கேட்கிறார்.

அந்தப் பெண்மணியும் கண்கள் கலங்க, "ஆமாம், நினைவில் இருக்கிறது. உங்களுக்கு என் மேல் எவ்வளவு அன்பும், காதலும் இருக்கிறது என்பதை நான் பூரணமாக உணர்ந்து கொண்ட நாள் அது!" என நாத்தழுதழுக்கச் சொல்கிறாள். (உண்மையில் கதையில் இப்படி வராது! வேறே ஏதோ சொல்லுவாள். ஆனால் பொருள் இது தான்!) அந்த நீதிபதியும், "ஆமாம், அதற்கப்புறமாய்த் தான் நம் கல்யாணம் நடந்தது!" என்றார். அவளும், "ஆம், நன்றாகத் தெரியும்! பலரும் அதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்தார்கள். அத்தனை நேரம் ஓர் முரடனுடன் ஒரே அறையில் இருந்திருக்கிறாள். என்னென்ன செய்தானோ என என் காதுபடவே பேசிக் கொண்டார்கள்! ஆனால் நீங்கள் எதையும் லட்சியம் செய்யவில்லை!" எனப் பெருமிதம் பொங்கச் சொன்னாள்.

அதற்கு நீதிபதி, "ஆமாம், ஆனால் கல்யாணம் செய்து கொண்டபின்னரும் எனக்கு என்னமோ உறுத்தலாகவே இருந்தது. ஆனால் நீ எனக்கு உண்மையாக இருந்தாய்! என்னை மிகவும் நேசித்தாய். நேசிக்கிறாய். என்றாலும் இன்று தான் எனக்கு மன ஆறுதல் கிடைத்தது! இனி உன்னை முழு மனதோடு நேசிக்க எனக்கும் எவ்விதத் தடையும் இல்லை!"

"என்ன சொல்கிறீர்கள்?" அதிர்ச்சியுடன் மனைவி கேட்கிறாள்.

"இன்று வழக்கில் குற்றவாளி யார் என நினைக்கிறாய்? அதே குற்றவாளி தான். உன்னைக் கட்டிப் போட்டுத் தொந்திரவு செய்தானோ அவனே தான். அவன் இப்போது செய்த ஓர் குற்றத்துக்காக அவனுக்கு மருத்துவப் பரிசோதனை செய்ய நேர்ந்தது. அப்போது தான் தெரிய வந்தது அவன் சிறு வயதிலேயே ஆண் உறுப்பை விபத்தின் மூலம் இழக்க நேரிட்டது என்பதும் அவனுக்குச் சிற்றின்பம் என்பதோ, பெண் சுகம் என்பதோ தெரியவே தெரியாது என்பதும் புரிய வந்தது! அதைக் கேட்ட பின்னர், அந்தப் பரிசோதனையைப் படித்த பின்னர் தான் எனக்கு மனதில் ஆறுதல் வந்தது!" என்றார்.

கணவனைத் தழுவிய வண்ணம் படுத்திருந்த மனைவியின் கரங்கள் தளர்கின்றன.  திரும்பிப் படுக்கிறாள். கணவனும் மன நிம்மதியில் தூங்கி விடுகிறார். மறுநாள் இரவு படுக்கைக்கு வந்தவருக்கு அதிர்ச்சி! இணைந்திருந்த இரு கட்டில்களும் பிரிக்கப்பட்டிருந்தன. தனியாகப் படுத்திருந்த மனைவியைப் பார்த்து, "இது என்ன?" என்று கேட்கிறார். "விவாகரத்து! டைவர்ஸ்! நீங்கள் என்னிடம் கொண்ட நம்பிக்கையினால் என்னைத் திருமணம் செய்து கொண்டதாக நான் நினைத்திருந்தேன். ஆனால் உங்களுக்கு என்னிடம் நம்பிக்கை இல்லை! என்னைச் சந்தேகித்திருக்கிறீர்கள்! இப்படிப்பட்டவருடன் இத்தனை நாட்கள் வாழ்ந்ததை நினைத்து வேதனைப்படுகிறேன். வெளி உலகுக்குத் தான் நாம் இனி கணவன், மனைவி! உள்ளே நீங்கள் யாரோ, நான் யாரோ! இது தான் என்னுடைய தீர்ப்பு!" என்று சொல்லிவிட்டுப் படுத்து உறங்க ஆரம்பிக்கிறாள்.

நீதிபதி திகைத்து நிற்கிறார். தன் தவறும் புரிகிறது. நிரந்தரமாக மனைவியை இழந்து விட்டது தெரிந்து வேதனையில் ஆழ்கிறார்.

இது இரு வேறு பெண்கள் இருவேறு சூழ்நிலையில் தங்கள் கணவன் மார்களுக்குக் கொடுத்த தண்டனை! இதைக் குறித்த உங்கள் அனைவரின் கருத்துக்களையும் எதிர்பார்க்கிறேன்.  இரு கதைகளுமே படித்து முப்பது ஆண்டுகளாவது ஆகி இருக்கும். கதையின் தன்மையாலும் அதன் முடிவாலும் இன்னமும் நினைவில் இருக்கிறது. சம்பவங்கள், சம்பாஷணைகள் நான் சொன்னபடி இருக்காது என்றாலும் கதைகளின் கரு நான் சொன்னபடி தான் அமைந்திருந்தது. 

Friday, November 03, 2017

அவசர உதவிக்கு அழைக்க!

வடகிழக்கு பருவமழையை தீவிரமடைந்ததையொட்டி,
சென்னை மாநகராட்சிக்கு உட்பட்ட பகுதிகளில் – மீட்பு,
கண்காணிப்பு பணிகளை மேற்கொள்ள
தொழில்துறை முதன்மைச் செயலர் அதுல்ய மிஸ்ரா தலைமையில் –

மாநகராட்சியின் ஒவ்வொரு மண்டலத்துக்கும்,
ஒரு கண்காணிப்பு அலுவலரை அரசு நியமித்துள்ளது.

இதில், ஒவ்வொரு மண்டலத்துக்கும் கண்காணிப்பு அலுவலர்களாக
கீழ்க்கண்ட ஐஏஎஸ் அதிகாரிகள் நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர்.

திருவொற்றியூர் மண்டலம்: கே.நந்தகுமார் (7550225801)
மணலி மண்டலம்: மரியம் பல்லவி பல்தேவ் (7550225802)
மாதவரம் மண்டலம்: சந்தோஷ் பாபு (7550225803)

தண்டையார்பேட்டை மண்டலம்: டி.என்.வெங்கடேஷ் (7550225804 )
ராயபுரம் மண்டலம்: பி.உமா நாத் (7550225805)
திரு.வி.க. நகர் மண்டலம்:சி.காமராஜ் (7550225806)

அம்பத்தூர் மண்டலம்:எம்.பாலாஜி (7550225807)
அண்ணாநகர் மண்டலம்:ஆர்.நந்தகுமார் (7550225808)
தேனாம்பேட்டை மண்டலம்: ஆர்.செல்வராஜ் (7550225809)

கோடம்பாக்கம் மண்டலம்:சி.விஜயராஜ்குமார் (7550225810)
வளசரவாக்கம் மண்டலம்: ஆர் கிர்லோஷ் குமார் (7550225811)
ஆலந்தூர் மண்டலம்: கிரண் குர்ராலா (7550225812)

அடையாறு மண்டலம்: மைதிலி கே.ராஜேந்திரன் (7550225813)
பெருங்குடி மண்டலம்: ஆர்.பழனிச்சாமி (7550225814)
சோழிங்கநல்லூர் மண்டலம்: தாரேஸ் அகமது (7550225815)

மாநகராட்சி தலைமை இடம்: அனு ஜார்ஜ் (7598960125).

பொதுமக்கள் மேற்கொண்ட அதிகாரிகளின் எண்களை தொடர்பு கொண்டு, பருவமழை தொடர்பான புகார்களை தெரிவிக்கலாம் என மாநகராட்சி நிர்வாகம் அறிவித்துள்ளது.



நன்றி:- திரு காவிரி மைந்தன், விமரிசனம் வலைப்பக்கம்

Thursday, November 02, 2017

மாமழை போற்றுதும்! மாமழை போற்றுதும்!

வடகிழக்குப் பருவ மழைக்காலம் இப்போத் தான் ஆரம்பம்! நான்கைந்து நாட்களுக்குள் தான் ஆகிறது. சென்னையிலும் அதன் சுற்றுப்புறங்களிலும் இரண்டு நாட்களோ என்னமோ மழை பெய்திருக்கு போல! ஏனெனில் இங்கே திருச்சி/ஶ்ரீரங்கத்தில் அவ்வளவு மழை இல்லை! அதுவும் ஶ்ரீரங்கத்தில் தூறினாலே பெரிய விஷயம்! இங்கே வந்த இந்த ஐந்து வருஷங்களில் நல்ல மழை ஒரு இரண்டு நாட்கள் சேர்ந்தாற்போல் பெய்து பார்க்கவே இல்லை! இந்த வருஷம் இங்கேயும் தண்ணீருக்குக் கஷ்டம் தான் என்று திருச்சி வாழ் மக்கள் சொன்னார்கள். இங்கே எங்களுக்குக் காவிரிக்கரையோரம் என்பதால் அதிகம் பிரச்னை இல்லை. போரில் வேலை செய்தாலோ, அல்லது தண்ணீர்த் தொட்டிகளைச் சுத்தம் செய்தாலோ அன்று தண்ணீர் வராது. முன்கூட்டியே சொல்லி விட்டால் பிடிச்சு வைச்சுடலாம். பெரிய அளவில் பிரச்னை இல்லை. மழை இல்லாமல் இங்கே காய்கறிகள் விலை எல்லாம் தாறுமாறாக ஏறிக் கிடக்கின்றன.


சென்னைக்குப் பல இடங்களில் இருந்தும் காய்கள் வரும்! அப்படியும் அங்கும் விலை ஏற்றம் தான். ஏனெனில் மக்கள் பெருக்கம். காய்களுக்கு உள்ள தேவை! சுற்று வட்டாரங்களில் மழை பொழிந்து காய்கறிகள் பயிரிடுவோர் தண்ணீர்க் கஷ்டம் இல்லாமல் இருந்தால் தான் காய்கள் விலை குறைய வாய்ப்பு! 2015 ஆம் வருஷத்தில் பெய்த மழையினாலும் வெள்ளத்தினாலும் சென்னை வாசிகள் மழை என்றாலே பயப்படுகிறார்கள். இது ஓர் உளவியல் பிரச்னையாகவே இருக்கிறதோ எனத் தோன்றுகிறது. ஏனெனில்
 சென்னையில் தண்ணீர்ப் பிரச்னை தீராத பிரச்னை! அங்குள்ள ஏரிகள் எல்லாம் கூறுபோடப் பட்டு வீடுகளாகவும், குடியிருப்புகளாகவும் மாறி எத்தனையோ ஆண்டுகள் ஆகின்றன. அம்பத்தூரில் இருந்து கொரட்டூர் ஏரிக்குச் செல்லும் மழைநீர் வாய்க்காலை எல்லாம் ஆக்கிரமித்தாயிற்று. இப்போ மழைநீர் சாலைகளில் தான் தேங்கும்! அது போகும் வழியெல்லாம் மூடி எந்தக் காலமோ ஆகிறது. இப்படி இருக்கும்போது தண்ணீர் சாலைகளில் தேங்குகிறது என அரசைச்  சாடுவது எந்த விதத்தில் நியாயம்?

மின் வாரியம் மின்சாரத்தைத் துண்டித்தால் மின் வாரியத்தைத்திட்டும் நாமே மின்சாரத்தின் மூலம் இறப்போரைக் குறித்தும் அதே மின் வாரியத்தைச் சாடுகிறோமே! தண்ணீர் சாலைகளில் அதிகம் தேங்கி இருந்து மின்சாரக் கம்பங்கள் அருகே, மின்சார ட்ரான்ஸ்ஃபார்மர்கள் அருகே எல்லாம் நீர்த் தேக்கம் இருந்தால் மின் வாரியம் மின்சாரத்தைத் துண்டிக்கத் தான் செய்யும். அப்படி எல்லாம் கவனமாக இருந்தும் இரு சிறு பிஞ்சுக்குழந்தைகள் உயிர் இழந்திருக்கின்றன. இதற்குக் காரணமானவர்கள் என்று சிலரைத் தாற்காலிகமாக வேலை நீக்கம் செய்திருக்கிறார்கள். ஆகவே முன்கூட்டியே மின்சாரத்தை எச்சரிக்கை உணர்வோடு துண்டித்தால் பொதுமக்களாகிய நாம் அதற்கு ஒத்துழைக்க வேண்டும்.

இருக்கும் கொஞ்ச, நஞ்ச ஏரிகளையும் தூர் வாரி மழைநீர் சேமிக்கும்படி பண்ண வேண்டும், அதை விடுத்து வீடுகளுக்குள் தண்ணீர் புகுந்து கொள்கிறது.  சாலைகளில் வெள்ளம் என்று சென்னையை மட்டுமே தொலைக்காட்சிகளில் காட்டுகிறார்கள். அரசைக் குற்றமும் சொல்கிறார்கள். ஆனால் முகநூலில் இன்று ஒரு நண்பர் எழுதி இருந்ததில் அவர் கொளத்தூரில் இருந்து மயிலாப்பூர் வரை சென்று திரும்பியதில் சாலைகளில் நீர்த்தேக்கத்தைக் காண முடியவில்லை என்றும், ஆங்காங்கே குப்பைகளைத் துப்புரவுப் பணியாளர்கள் உடனுக்குடன் அகற்றி வந்தார்கள் எனவும் சொல்கிறார். இத்தனைக்கும் அவர் ஷேர் ஆட்டோவில் கொளத்தூரில் இருந்து அண்ணாநகர் திருமங்கலம் வரையும், அங்கிருந்து மயிலாப்பூர், மந்தவெளிக்குப் பேருந்திலும் தான் சென்றிருக்கிறார். அதுவும் பகல் நேரம்! பீக் அவர்ஸ் எனப்படும் போக்குவரத்து அதிகம் இருக்கும் நேரம். எல்லோரும் நம்மைப் போன்ற மனிதர்கள் தாமே! அவர்களுக்கும் குடும்பம், வீடு, பிள்ளைகள் இருக்கின்றனர் அல்லவா? அவற்றை எல்லாம் மறந்து தான் நம்போன்றவர்க்கு சேவை செய்ய வருகின்றனர்.


அதோடு இல்லாமல் 2015--2016 மழை, வெள்ளத்தின்போது கொடுத்த செய்திகளை இப்போது புதிய செய்தி போல் வாட்ஸப், முகநூல் மூலம் பரப்பி வருகின்றனர். அந்தச் செய்தியில் கொஞ்சமும் உண்மை இல்லை. அதை நம்பி யாருக்கும் அனுப்பாதீர்கள்! தேவை எனில் அதில் உள்ள தொலைபேசி எண்களுக்குத் தொலைபேசி உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். அதன் பின்னர் செய்தியை மற்றவர்க்கு அனுப்புங்கள்.

ஆகவே தொடர்ந்து நேர்மையான முறையில் செய்திகளைப் பொதிகை போல் தரும் செய்தி சானல்களை மட்டுமே பாருங்கள்! சென்னையில் மழை  நின்றால் போதும் என நினைக்காதீர்கள். மழை வேண்டும். அதிலும் சென்னை வாழ் மக்களுக்கு மழை கட்டாயம் தேவை. இல்லை எனில் இன்னும் இரண்டு மாதம் சென்றால் மார்ச்--ஏப்ரலில் இருந்தே குடிநீருக்குத் தட்டுப்பாடு வந்து விடும். மழை நன்றாகப் பொழிந்து புழல், போரூர், செம்பரம்பாக்கம் போன்ற ஏரிகள் மட்டுமில்லாமல் இங்கே தமிழ்நாட்டின் உள் பாகங்களிலும் மழை நன்கு பொழிந்தால் தான் சென்னை வாசிகளுக்கு வீராணம் ஏரி நிரம்பிக் குடி தண்ணீர்த் தட்டுப்பாடில்லாமல் கிடைக்கும். இங்குள்ள விவசாயிகளுக்கு வயல்களில் பயிரிட ஏதுவாக இருக்கும். காய்கறிகள் நன்கு விளையும். காய்கறிகள் விளைச்சல் அதிகமானால் தான் உங்களுக்கு வாங்கும் விலையில் கட்டுப்படி ஆகும்படி காய்கள் விற்க முடியும்!

உணவு தானியங்கள் என எல்லாவற்றிற்கும் மழை நீர் தேவை! மழையை யாரும் வேண்டாமென்று சொல்லாதீர்கள்! அவரவர் வீட்டுச் சுற்றுப்புறத்தைத் தூய்மையாகவும் சுத்தமாகவும் மழை நீர் வடியும்படியும் வைத்துக் கொண்டாலே போதும். மழை நீர் தேங்காமல் ஓடி விடும்! அதை விடுத்துத் தொலைக்காட்சிகளுக்குப் பேட்டிகள் கொடுத்து மழையை விரட்டி அடிக்காதீங்க! மழையையே நம்பி இருக்கும் மாவட்டங்கள் பல இருக்கின்றன தமிழ்நாட்டில்! அவங்களுக்காகவாவது மழை நன்றாகப் பொழிய வேண்டும்.

மாமழை போற்றுதும்! மாமழை போற்றுதும்! 

Tuesday, October 31, 2017

கொஞ்சம் ரசிக்க! நோ போட்டி ஶ்ரீராமோடு! :)

முகநூல் நண்பர்கள் பலருக்கும் திரு பாக்கியம் ராமசாமி என்னும் ஜ.ரா.சு. அவர்களைத் தெரியாமல் இருக்காது. பல்லாண்டுகளுக்கு முன்னர் அவர் எழுதின ரவாதோசை பற்றியதொரு கட்டுரையை யாரோ மீண்டும் கேட்க அதைப் பதிவிட்டதோடு ஆனியன் ரவாதோசை ரசிகர் சங்கம் என்னும் பொருள்படி ORDS என்னும் ரசிகர் மன்றத்தையும் துவக்கி அதில் சேருபவர்கள் அவரவருக்கு வெங்காய ரவாதோசையோடு ஏற்பட்ட அனுபவங்களைப் படங்களுடன்பதியச் சொல்லி இருந்தார். அப்போ நான் அம்பேரிக்காவில் இருந்தேன்னு நினைக்கிறேன். பையர் வீட்டிலோ, பெண்ணின் வீட்டிலோ ரவாதோசையே பண்ண முடியாது! அப்படியும் ஒரு நாள் எங்க ரெண்டு பேருக்கு மட்டும் எனப் பெண் வீட்டில் ரவாதோசை பண்ணியும் அதைப் படம் எடுத்துப் போட முடியலை. அதுக்குப் பரிசு எல்லாம் கொடுத்தார்! ம்ஹூம்னு பெருமூச்சு விட்டதோடு சரி! நமக்குக் கொடுத்து வைக்கலைனு நினைச்சுண்டேன்.  அவர் ரவாதோசை பற்றி எழுதிய வெங்காய ரவாதோசை மஹாத்மியம் சுட்டி கிடைச்சால் பகிர்கிறேன்.

அப்புறமா இந்தியா வந்ததும் பலமுறை ரவாதோசை (ஆசை தீர) பண்ணினாலும் ஆனியன் போட்டுப் பண்ண முடியலை. நேத்திக்குத் திடீர் என ரவாதோசை பண்ணும் எண்ணம் வந்தது. ஆனால் காலம்பர சாம்பார் வைக்கலை. ராத்திரிக்கு வைச்சால் மிஞ்சிடும். ஆகவே தேங்காய்ச் சட்னி, ஏற்கெனவே முதல்நாள் அரைச்சு வைச்சிருந்த தக்காளிச் சட்னி மற்றும் கொத்துமல்லிச் சட்னி, வெங்காயச் சட்னியோடு திருப்தி அடையலாம்னு முடிவு கட்டினேன். இதிலே நம்ம ரங்க்ஸ் தேங்காய்ச் சட்னியைத் தவிர மற்றவற்றைக் கண்ணெடுத்தும் பாரார்! ஆகவே கொத்துமல்லிச் சட்னியும் ஏற்கெனவே அரைச்சது கொஞ்சம் இருந்ததைத் தேவை எனில் எடுத்துக்கலாம்னு விட்டுட்டேன். யாருப்பா அங்கே கொத்துமல்லி விற்கிற விலையில் னு கூவுறது? ஹிஹி, அதான் அரைக்கலையே! மற்றபடி தேங்காய், வெங்காயச் சட்னிகள் தயார் செய்யப்பட்டன. ரவாதோசைக்குக் கலவையும் கலந்து வைக்கப்பட்டது.  ஹிஹி, மாவு கலக்கும்போது படம் எடுக்கும் நினைவு வழக்கம் போல் இல்லை. முதல் தோசையை அடுப்பில் உள்ள தோசைக்கல்லில் ஊற்றியதும் நினைவு வந்தது. கீழே மாவு கலந்திருக்கும் பாத்திரத்தின் மேல் தோசைத்திருப்பியோடு! :)


தோசையை தோசைக்கல்லில் ஊற்றியதும் எடுத்த படம்! நினைவா எடுத்துட்டோமுல்ல! :)


தோசையைத் திருப்பிப் போட்டதும் எடுத்த படம் கீழே!




திருப்பிப் போட்டதும் எடுத்த படம். வெங்காயத்தைப் பொடிப்பொடியாக நறுக்கியதால் ஜாஸ்தி தெரியாது. அதோடு நான் வெங்காயத்தை மாவோடு கலந்து விட்டேன். ஓட்டல்களில் மேலே தூவுறாப்போல் தூவவில்லை. ஏனெனில் வெங்காயம் கொஞ்சம் முறுகலாக ஆனால் தான் எங்க ரெண்டு பேருக்குமே பிடிக்கும். மேலே தூவினால் பச்சை வெங்காயம் மாதிரியே இருக்கு பல சமயங்களிலும். கீழே சட்னி வகைகள்.


முன்னால் தெரிவது தேங்காய் அதுக்கு வலப்பக்கம் தக்காளி+கொத்துமல்லிச் சட்னி, இடப்பக்கம் வெங்காயச் சட்னி! ஆசையாய் தோசை சாப்பிட வாங்க!


ரவாதோசை கலவைக் குறிப்பு:

நல்ல பொடி ரவையாக இருந்தால் அரை மணி முன்னால் ஊற வைச்சால் போதும். எங்களோடது கொஞ்சம் பெரிய ரவை.  என்றாலும் அரை மணி முன்னால் தான் ஊற வைச்சேன்.

ரவை இரண்டு கரண்டி அல்லது ஒரு சின்னக்கிண்ணம்

அரிசி மாவு ஒரு சின்னக் கிண்ணம்

வறுத்து அரைத்த உளுத்தமாவு இரண்டு டேபிள் ஸ்பூன்

கோதுமை மாவு ஒரு கரண்டி! (மைதாமாவு இப்போதெல்லாம் சேர்ப்பதில்லை! ஆதலால் கோதுமை மாவு! உளுத்தமாவு சேர்ந்து வரதுக்காக! எப்போவுமே கைவசம் இருக்கும் வறுத்து அரைத்த உளுத்த மாவு!) எந்த தோசைக்கும் உளுத்தமாவு போட்டால் நன்றாக எடுக்க வரும். இதில் பச்சைமிளகாய், ஜீரகம், இஞ்சி, கருகப்பிலை, கொத்துமல்லி சேர்த்துக் கடுகு தாளித்துவிட்டு அரை மணி வைத்துப் பின்னர் தோசை வார்க்க ஆரம்பிக்கலாம். 

Monday, October 30, 2017

தீராத மன வேதனை! :( எப்போ மாறும்!

நேற்றுக்  காலம்பர இருந்து இணையம் வரலை! இணையச் சேவையில் தான் குறைபாடுனு நினைச்சா இங்கே நம்ம குடியிருப்பிலே உள்ள மின் இணைப்பு ஒரு ஃபேஸ் முழுக்க வேலை செய்யலை. பக்கத்துக் கட்டிடத்தின் லிஃப்ட், விளக்குகள், அவங்க வீட்டு மின் சாதனங்கள் எதுவும் வேலை செய்யலை. நம்ம பக்கம் லிஃப்ட் இருந்தது. மின் சாதனங்கள் வேலையும் செய்தன.  இணையச் சேவை கொடுப்பவர் அலுவலகத்திலிருந்து ஒருத்தர் வந்து பார்த்துட்டு இதை உங்க குடியிருப்பு ஆட்கள் தான் சரி செய்யணும்னு சொல்லிட்டுப் போயிட்டார். அது ஆச்சு electrician வந்து பார்த்துச் சரி பண்ணி இணையம் வர மதியம் ஒரு மணி ஆச்சு! அப்புறம் தொலைக்காட்சியில் படங்கள் வரலை! சரினு மறுபடி அவங்களைக் கூப்பிட்டா யாருமே தொலைபேசியை எடுக்கலை. போனால் போகட்டும் போடானு பாடிட்டுப் போய்ப் படுத்தாச்சு!

3 மணிக்குத் தொலைக்காட்சியைப் போட்டால் வந்திருக்கு! எல்லாச் சானல்களிலும் பி.சி.யைப் போட்டு வாங்கிட்டிருந்தாங்க. தலைவர்கள் தான் இப்படின்னா மக்கள் போற போக்கு! அதுக்கும் மேலே! விசாகப் பட்டினத்தில் சாலையில் மயங்கிப் படுத்திருந்த பெண்ணிடம் பாலியல் பலாத்காரம் செய்ததைப் படிச்ச வேதனை ஆறுவதற்குள்ளாக வேறொன்று. இது தமிழ்நாட்டில்னு நினைக்கிறேன்.   சமீபத்தில் மனம் பதற வைத்த வீடியோக்கள் சில பார்த்துட்டு ரொம்பவே வேதனையாப் போச்சு! தூத்துக்குடியில் ஒரு குடும்பமே எரிந்ததை யாரோ படம் எடுத்துப் பகிர்ந்திருக்காங்களேனு நினைச்சா இன்னொருத்தர் முகநூலில் ஒரு குழுமத்தில் சிநேகிதன் என நினைத்துப் பிக்னிக் சென்ற ஒரு பெண்ணை அந்தச் சிநேகிதன் வலுக்கட்டாயமாய்க் காட்டுக்குள் அழைத்துச் சென்று பாலியல் பலாத்காரம் செய்வதைப் படம் எடுத்துப் போட்டிருக்காங்க. அந்தப் பெண் கத்திக் கூப்பாடு போடுகிறாள். தப்பிக்க முயற்சி செய்கிறாள். கூடவே வந்திருக்கும் இன்னொரு பெண்ணும் அந்தப் பையருக்கு உடந்தையா, யார் படம் எடுத்தாங்க எதுவும் தெரியலை! அந்தப் பெண் தப்பினாளா இல்லையா என்றும் தெரியலை! ஆனால் கதறித் துடித்தாள்! அதைப் பார்த்த சில நண்பர்கள் முகநூலில் அதைப் பகிர்ந்த நண்பரிடம் இந்த வீடியோவை அழித்துவிடு என்று சொன்னார்கள்.

உண்மைதான்! அந்தப் பெண்ணின் முகம் தெளிவாகத் தெரியும் வண்ணம் எடுக்கப்பட்டிருந்தது. தொலைக்காட்சியில் கூட வந்தது என்று நினைக்கிறேன். அதுக்கப்புறமா யாரானும் கேட்டுக் கொண்டதன் பேரில் அதைப் போடாமல் அழிச்சிருக்காங்க போல நல்லது தான்! முகநூலில் கூட அழிச்சிருப்பாங்க என்றே நினைக்கிறேன்.  என்றாலும் இப்போதைய இளைஞர்கள் செல்லும் வழி சரியானதாய்த் தெரியலை! ஏன் இவ்வளவு மோசமாகக் கீழான இழிந்த ரசனையுடன் இருக்கிறார்கள் என்பதும் புரியவில்லை. யார் மேல் குற்றம்? பெற்றோரா? வளர்ப்பா அல்லது சமூகச் சூழலா? அல்லது சரியான வழிகாட்டி இல்லாமையா! எது நல்லது, எது கெட்டது என்பது புரியாமல் போச்சா? இவங்களுக்கெல்லாம் அக்கா, தங்கை இல்லையானு நாம் இப்போக் கேட்க முடியாது! ஏனெனில் பெரும்பாலோர் ஒற்றைப் பிள்ளைகள் அல்லது ஒற்றைப் பெண்கள்! முதல்லே இந்தக் கலாசாரத்தை உடைச்சு எறிஞ்சுட்டு குறைந்தது 2 குழந்தைகளாவது பெத்துக்கணும்னு சட்டம் கொண்டு வரணும்! :(

Tuesday, October 24, 2017

ஏன், ஏன், ஏன்??????

"மெர்சல்" திரைப்பட விவாதங்கள் ஓய்ந்து இப்போக் "கந்து வட்டி" விவாதங்கள், போராட்டங்கள் ஆரம்பிச்சிருக்கு! :( இது வரை எல்லோரும் என்ன பண்ணிட்டிருந்தாங்கனு தெரியலை! இப்போத் தான் நிதி எல்லாம் மும்முரமாத் திரட்டிக் கொடுக்கிறாங்க. இதை முன்பே பண்ணி இருந்தா நாலு உயிர்கள் காப்பாற்றப் பட்டிருக்கும். அவங்க தீ வைச்சுக்கும்போதும் எரியும் போதும் அதைப் படம் எடுக்கும் அளவுக்கு மனசு கல்லாக அங்கிருந்த மக்களுக்கு இருந்திருக்கு! யாரும் தடுக்கலை! ஏதோ இலவசக் காட்சினு நினைச்சாங்க போல! :( மிருகங்களை விட மோசமாகப் போய்க் கொண்டிருக்கோம்! :(

இம்மாதிரி எல்லாம் நடக்காமல் இருக்க வேண்டியே மத்திய அரசு "முத்ரா"திட்டம் கொண்டு வந்திருக்கு! ஆனால் அதை மக்களிடம் எடுத்துச் செல்லவேண்டிய ஊடகங்கள் அதைச் செய்வதில்லை. வங்கிகள் கேட்கவே வேண்டாம். இதில் அவங்களுக்கு என்ன லாபம்னு நினைக்கிறாங்க போல! ரிசர்வ் வங்கியோ தன்னுடைய தனி ஆளுமை இதனால் பாதிக்கப்படும்னு நினைக்கிறது! ஆக ஒரு நல்ல திட்டம் பயனின்றி வீணாகிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த மத்திய அரசு ஏழை மக்களுக்கு எனச் செய்து கொண்டிருக்கும் பல நல்ல திட்டங்கள் அடித்தட்டு மக்கள் வரை சென்று அடைவதே இல்லை. இப்போ 108 ஆம்புலன்ஸ் திட்டமே மத்திய அரசின் நிதி உதவியுடன் ஏற்பட்டது தான்! ஆனால் தமிழ்நாட்டில் அப்படிச் சொல்லுவதே இல்லை. இத்தனைக்கும் காங்கிரஸ் ஆட்சிக்காலத்தில் கொண்டுவரப் பட்டது என நினைக்கிறேன். ஆனாலும் இது மத்திய அரசின் நிதி உதவியால் நடப்பதைச் சொல்லுவதே இல்லை!  மற்ற மாநிலங்களில் ஊர்தியின் இரு பக்கச் சுவர்களிலும் மத்திய அரசின் நிதி உதவி எனத் தெளிவாகக் குறிப்பிடப் பட்டிருக்கும்!

மற்ற நாடுகள் எனில் ஊடகங்கள் இந்தப் பணியைச் செய்யும். இங்கேயோ இல்லாத ஒரு விஷயத்துக்கு ஊடகம் வாத, விவாதம் செய்வதைத் தான் முக்கியமாய்க் கருதுகிறது.  ஜிஎஸ்டி நுண்ணறிவுப் பிரிவிலிருந்து நேற்று சோதனைக்கு விஷால் வீட்டுக்குச் செல்லவில்லை என்பதைப் பத்திரிகைகளுக்குத் துறை ரீதியாக அறிக்கை கொடுத்தும் எல்லாத் தமிழ் சானல்களும் இதை ஏதோ முக்கியமாக எடுத்துக் கொண்டு விஷாலுக்கு ஆதரவாக வாத, விவாதங்கள் நடத்திக் கொண்டிருந்தனர்.

கருத்துச் சுதந்திரம் இல்லைனு சொல்லும் ஊடகங்களும், அரசியல்வாதிகளும் சுதந்திரம் இல்லாதப்போவே இத்தனை பேசினால் சுதந்திரம் கொடுத்துட்டா இன்னும் என்னென்ன பேசுவாங்களோ!

அது மட்டுமா? விசாகப்பட்டினத்தில் பசிக்கொடுமையுடன் சாலையில் மயங்கிக் கிடந்த பெண்ணிடம் பட்டப்பகலில் அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே பலாத்காரம் செய்திருக்கிறான் ஒரு கயவன்! அதைப் படம் எடுத்துத் தள்ளி இருக்கிறார்கள் நம் மக்கள்! யாரும் அதைத் தடுக்கவில்லை. அந்தக் கயவனைப் பிடிக்கவும் முடியவில்லை. அவன் போயே போய்விட்டான்! அந்தப் பெண் இப்போ மருத்துவமனையில்! என்னவோ படிக்கும் செய்திகளும் சரி, பார்க்கும் செய்திகளும் சரி! மனதைக் கலங்க அடிக்கின்றன!


முத்ரா கடன் பெற இங்கே சென்று பார்க்கவும். இந்த முத்ரா திட்டத்தின் மூலம் கடன் வசதியைப் பின் தங்கிய மாநிலங்களான உத்திரப் பிரதேசம், பிஹார், ஒரிசா ஆகிய மாநிலங்களின் மக்கள் பெற்றிருக்கிறார்கள். இந்த அருமையான திட்டத்தைத் தமிழகத்தில் ஏன் அறிமுகம் செய்யவே இல்லை?  வெறும் இட ஒதுக்கீடு மட்டும் போதுமா?  இம்மாதிரியான வசதிகளை மத்திய அரசு செய்து கொடுப்பதும் அவர்களைப் போய்ச் சேர வேண்டாமா? 

Saturday, October 21, 2017

அதிராவின் சிந்தனையும் என் பதிலும்!

//எதுவும் சரியாப் புரியல்ல ... கடவுள் தூணிலும் இருப்பார் துரும்பிலும் இருப்பார் எனத்தான் படிச்சோம்.. //

//அதனால கோயிலுக்குள் போய் விக்கிரங்களுக்கு அருகில் நின்று சேவை செய்தால் மட்டுமே கடவுளை நெருங்கலாம் என்பதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை...//

//அன்பு, கருணை... அடுத்தவர்கள் மேல் காட்டும் பாசம், நன்னடத்தை, அடுத்தவர் மனம் புண்படாமல் பேசுவது, மனச்சாட்சிக்குப் பயந்து வாழ்வது, முடிந்தவரை நல்ல விசயங்கள் செய்வது, பிறரைத் தூற்றாமை.... இப்படிச் செயல்கள் மூலம்தான் கடவுளை நெருங்க முடியும் அல்லது இப்படி இருப்போர் கடவுளாகத் தெரிவார்கள் என்பதே என் கருத்து.//

இங்கே

மேலே உள்ளவை தில்லையகத்து துளசிதரனின் பதிவில் அதிரா போட்டிருக்கும் கருத்து.  உயர்ந்த கருத்து என்றாலும் அதன் சாராம்சம் கடவுளை நெருங்குவதற்காகவே கோயில்களில் சேவை என்னும் பொருளில் வருகிறது. அப்படி இல்லை. அவங்க கடவுளைக் கண்டு கொண்டதாலேயே கோயில்களில் உள்ள விக்ரஹங்களை மனப்பூர்வமாகக் கடவுளின் உருவாக ஏற்றுக்கொண்டு அபிஷேஹ ஆராதனைகள், அலங்காரங்கள் செய்து அவர்களும் ஆனந்தம் அடைந்து நம்மையும் மகிழச் செய்கின்றனர். ஆனால் அதிரா அவர்கள் தன்னுள் "கடவுள்" இருப்பதைப் புரிந்து வைத்திருக்கிறார். அதனாலேயே அவருக்குக் கோயில் கட்டி விக்ரஹம் பிரதிஷ்டை செய்து அதை வழிபட ஒரு பூசாரி அல்லது அர்ச்சகர் ஏற்பாடு செய்வது குறித்துப் புரியவில்லை.

ஆனால் அவங்க சொல்வது மிகப் பெரிய விஷயம். அவரால் ஆழமாகச் சிந்திக்க முடிகிறது! எல்லோராலும் இயலுமா? சாமானியரால் புரிஞ்சுக்க முடியாத, ஏற்க முடியாத ஒரு விஷயம். கடவுள் தூணிலும் இருப்பார், துரும்பிலும் இருப்பார்! உண்மை தான்! என்னைப் போன்ற பாமரர்கள்  அந்தத் தூணையும்   கடவுளாக நினைத்துக் கும்பிட ஆரம்பித்தால்? அதை விடுங்க! உண்மையில் கோயிலுக்குள்ளே போய் விக்ரஹங்களை ஆராதித்துச் சேவை செய்பவர் கடவுளை நெருங்கலாம் என்னும் காரணத்துக்காகவா போகிறார்? கடவுள் தான் நம்முள்ளே இருக்காரே! அப்புறமா எதுக்குப் போகணும்? ஏன் ஆராதிக்கணும்? கடவுள் தனி, நாம் தனி என நினைப்பவரா அவரும்? அப்படி எனில் அவரும் நம்மைப் போன்ற பாமரர் தானா?

கடவுளை நெருங்குவதற்காக அவர் வழிபாடுகள் செய்யப் போவதெனில் ஒவ்வொரு பக்தனும் கர்பகிரஹத்தின் உள்ளே போய் அல்லவா வழிபட்டு வரவேண்டும்? அப்படியா செய்கிறோம்? இல்லை! நாம் வெளியே நிற்கிறோம். கடவுளின் அருகே அல்லது விக்ரஹங்களின் அருகே செல்வது வேறு ஒருவர்! அவர் மட்டும் ஏன் போகணும்? அதான் அதிராவின் கேள்விக்குப் பொருள் என நினைக்கிறேன். அவர் தான் மட்டும் அருகே போய் வழிபாடு செய்து கடவுளின் அருகே போய்விட்டார் எனில் எல்லோருமே அதுக்குத் தான் முயல்வார்கள்.

அப்படி எல்லாம் இல்லை. கடவுள் தூணிலும் இருக்கிறான். துரும்பிலும் இருக்கிறான். உங்களுள்ளும், என்னுள்ளும் இன்னும் எல்லோருள்ளும் இருக்கிறான். கடவுள் நம்முள்ளே இருக்கிறான் என்பதை நம்மால் உணர முடியுமா? சரி, நமக்கு அது தெரியுது! ஆனால் பாமரர்களுக்கு? அவங்க புரிஞ்சுப்பாங்களா? கடவுளுக்கு என ஓர் உருவம் கொடுத்து, சிற்பமாகச் செய்து பிரதிஷ்டை செய்து வழிபாடுகள் செய்தால் தான் அவங்களுக்குத் திருப்தி!   இன்னும் சிவவாக்கியர் சொன்னாப்போல

நட்ட கல்லைச் சுற்றி வந்து நாலு புஷ்பம் சாற்றியே;
சுற்றி சுற்றி வந்து முணு, முணுக்க சொல்லும் மந்திரம் ஏதடா!
சுட்ட சட்டி சட்டுவம் கறிச்சுவை அறியுமோ!
நட்டகல்லும் பேசுமோ; நாதன் உள்ளிருக்கையில்..!

என்பது போல அதைக் கல் என நினைத்தால் கல் தான்; விக்ரஹம் கடவுள் என நினைத்தால் கடவுள். சிவவாக்கியரைப் போல் நாம் நம்முள்ளே நாதனைக் காண்கிறோமா? நமக்கு என ஒரு வெளிப்பாடு தேவைப்படுகிறது. ஒரு சார்புத் தன்மை தேவை! இது தான் நம் தெய்வம் என ஏதேனும் ஒன்றை பற்றிக்கொள்ள மனம் தேடுகிறது. பற்றுக்கோட்டைத் தேடி அலையும் இப்படியான பாமரர்களுக்குத் தான் கோயில், விக்ரஹங்கள் எல்லாம். அங்கே அந்த விக்ரஹங்களுக்கு உயிர் கொடுத்து, அலங்காரம் செய்வித்து, புனிதத்தன்மையைக் கொண்டு வந்து நமக்காகப் பிரார்த்தனைகள் செய்வதற்காகவும், நம்முடைய நன்மைகளைக் கருதி வேண்டிக் கொள்வதற்காகவும் தான் அங்கே அர்ச்சகர். அவர் தனக்காக எதுவும் செய்வதில்லை! தனக்காக எதுவும் பிரார்த்தித்துக் கொள்ளுவதில்லை! நம் போன்ற மூட பக்தர்களுக்காகவே அங்கே சேவை செய்ய வேண்டிக்காத்திருக்கிறார்.

நமக்குக் கோயிலுக்குச் செல்வதும் அங்கே போய் வேண்டிக் கொள்வதும் அப்போது தான் கடவுள் அருள் புரிவார் என நம்புவதும் தான் வாழ்க்கை! நம்பிக்கை தான் வாழ்க்கை! எல்லோராலும் புரிந்து கொள்ள முடியாத அறிய முடியாத மஹாசக்தியை உணரத் தான் முடியும்! அதன் இருப்பை எவ்வகையில் வெளிப்படுத்துவது? அதற்குத் தான் இவ்வகை வழி! இதன் மூலம் ஏதும் அறியாப் பாமரர்களுக்கு ஓர் வடிகால் கிடைக்கிறது. மனதில் நம்பிக்கை பிறக்கிறது. ஆகவே நம்மளவில் இந்தக் கோயில்களுக்கு எல்லாம் செல்வதில் நம்பிக்கை இல்லாவிட்டாலும் செல்கிறவர்களின் நம்பிக்கையை நாம் தகர்க்க முடியாது!

கோயில்கள் ஒவ்வொன்றும் யோக முறைப்படி கட்டியவை! அந்தக் காலத்துக் கோயில்களைச் சொல்கிறேன். நம் உடம்பையே ஓர் கோயிலாகச் சொல்லுவார்கள்.
"உள்ளம் பெருங்கோயில் ஊனுடம்பு ஆலயம்
வள்ளற்பிரானுக்கு வாய் கோபுர வாயில்
தெள்ளத் தெளிந்தார்க்கு சீவன் சிவலிங்கம்
கள்ளப் புலன் ஐந்தும் காளாமணி விளக்கே!" என்பது திருமூலர் வாக்கு! அதோடு இல்லை. இன்னும் சொல்கிறார்.

"உடம்பினை முன்னம் இழுக்கென்று இருந்தேன்
உடம்புக்குள்ளே உறுபொருள் கண்டேன்
உடம்புளே உத்தமன் கோயில் கொண்டானென்று
உடம்பினை நான் இருந்து ஓம்புகின்றேன்!" என்கிறார். நம் உடலே ஓர் கோயில் என்றும் சொல்கிறார். ஆகையால் உடம்பைப் பேண வேண்டிய அவசியத்தையும் கூறுகின்றார்.

உடம்பே ஆலயம் க்கான பட முடிவு
ஆகவே கோயில்கள் எல்லாம் வெறும் கட்டடங்கள் அல்ல. நாம் நம்முள்ளே காண வேண்டிய இறைவனைக் கோயிலில் முதலில் காண்பது தான் நம்முடைய ஞானம் ஆரம்பிக்கிறது என்பதன் அடிப்படை! இதிலிருந்து தான் படிப்படியாக நாம் நம்முள்ளே இருக்கும் சீவன் தான் சிவன் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். ஆனால் அங்கே வழிபாடு நடத்துகிறவர்களும் இதைப் புரிந்து கொண்டு தான் செயலாற்ற வேண்டும். இந்தக் காலத்தில் இது எத்தனை பேரால் முடிகிறது என்பது கேள்விக்குறியே!  கோயில்களும் தேவை! அதில் வழிபாடுகள் நடத்த ஆட்களும் தேவை! ஆனால் அவர்கள் உண்மையாக இறை பக்தியுடன் சித்தத்தைச் சிவத்திலே ஒடுக்கி வழிபாடுகள் செய்பவராக இருக்க வேண்டும்.

இப்போக் கேரளத்திலே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் அர்ச்சகர்களிலே ஒருவரான யது கிருஷ்ணன் என்பவர் தன் எட்டாம் வயதிலிருந்தே இறை பணிக்குத் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டுள்ளார். அவர் சம்ஸ்கிருதத்தில் முதுகலைப்படிப்புப் படித்ததோடு அநிருத தந்திரி என்பவரிடம் வேதம் பயின்றிருக்கிறார். இவர் கல்லூரிப்படிப்பையும் முடித்து மத்திய அரசின் சிவில் சர்வீஸ் தேர்விலும் தேர்வாகி இருந்திருக்கிறார். எனினும் பெற்றோரும் இவரும் இந்த அர்ச்சகர் வேலையையே தேர்ந்தெடுத்திருக்கின்றனர். குருநாதர் மூலம் பெற்ற மந்திர உபதேசத்தை 50 லட்சம் முறை உச்சரித்து குருவின் கட்டளையை நிறைவேற்றி இருக்கிறார்.

இங்கே தமிழ்நாட்டில் எல்லா ஜாதியும் அர்ச்சகர் ஆகணும்னு சொல்றாங்க தான். ஆனால் சம்ஸ்கிருதம் கூடாது, ஹிந்தி கூடாது என்கிறார்கள். வேதப்படிப்பையும் கேலி செய்கின்றனர்.ஆகமம் கற்க சம்ஸ்கிருத அறிவு கொஞ்சமானும் தேவை. என்ன தான் மொழிபெயர்ப்புக்களில் கிடைத்தாலும் மூலத்தில் படிப்பது போல் வராது. ஆனால் இங்கே அது கூடாது என்கின்றனர். ஒரு பக்கம் சம்ஸ்கிருதப் படிப்பை பிராமணர்கள் மற்றவர்களுக்கு அளிக்க மறுத்தார்கள் என்று சொல்கின்றனர். இன்னொரு பக்கம் சம்ஸ்கிருதம் படிக்க மறுப்பவர்கள். சமஸ்கிருதம் என்னும் மொழிப்பாடமே தமிழ்நாட்டில் இருக்கக் கூடாது என்று எதிர்ப்போர்! ஆக எல்லா ஜாதியினரும் அர்ச்சகர் ஆவது என்பது எப்படி எனப் புரியவில்லை. ஆகம முறைப்படியான கோயில்களில் அந்த அந்த ஆகமப்படியே வழிபாடுகள் நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதற்கான உச்ச நீதிமன்ற ஆணை உள்ளது. இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி இதெல்லாம் நடக்க வேண்டும். நடைமுறைக்கு சாத்தியமா என்பது புரியவில்லை.    இவை எல்லாம் தமிழ்நாட்டில் நடப்பதற்கான சாத்தியங்களே கண்களில் படவில்லை! அப்படி நடந்தால் அனைவருக்கும் நல்லதே! யாரும் எதிர்க்கப் போவதில்லை. நல்லதே நடக்கும் என எதிர்பார்ப்போம். எல்லோருடைய மனங்களும் மாறப் பிரார்த்திப்போம். யதுகிருஷ்ணனைப் போன்ற இளைஞர்கள் இங்கே தமிழ்நாட்டில் மட்டும் இருக்க மாட்டார்களா என்ன? நம்பிக்கையுடன் தேடுவோம்.

அடுத்து அதிரா கடைசிப் பத்தியில் சொல்லி இருக்கிறாப்போல் அன்பு, பண்பு, கனிவான பேச்சு, நன்னடத்தை, ஒழுக்கம், பிறர் மனம் புண்படாமல் பேசுவது எல்லாமும் வேண்டும் தான்! அதிலும் அர்ச்சகர்களுக்குக் கட்டாயம் தேவைதான்! ஆனால் எல்லோரிடமும் இந்தக் குணங்கள் இருப்பது என்பது சாத்தியம் அல்ல என்றே நினைக்கிறேன்.  அர்ச்சகர்கள் பொதுவாகக் கோபம் கொள்வதில்லை என்பதைப் பார்த்திருந்தாலும் சிலர் கொஞ்சம் இல்லை நிறையவே கோபக் காரர்களாக இருக்கின்றனர். அப்படியும் பார்க்கத் தான் செய்கிறோம். ஆனால் கோயிலில் வழிபாடுகள் செய்கிறவர்கள் அனைவருமே கெட்டவர்கள் என்னும் எண்ணமும் கொள்ளக் கூடாது! எல்லோரிடமும் இரண்டும் கலந்தே இருக்கும்.   எல்லாவற்றுக்குமே இரண்டு பக்கம் உள்ளது. 

Wednesday, October 18, 2017

ஆனையுடன் தீபாவளி கொண்டாடுங்க!


நேற்றைய தினம் துலா மாதப் பிறப்பு. இந்தத் துலா மாதம் எனப்படும் ஐப்பசி மாதம் முழுவதும் காவிரியில் ஸ்நானம் செய்வது சிறப்பாகச் சொல்லப் படுகிறது. காவிரி பற்றிய புராணம் "துலா புராணம்" என்றே அழைக்கப்படுகிறது. இங்கே ஶ்ரீரங்கம் கோயிலில் நம்பெருமாளுக்கு (சின்ன ரங்கு) தினம் தங்கக்குடத்தில் காவிரி நீர் எடுத்துச் செல்லப்பட்டு திருமஞ்சனம் நடைபெறும்.  கடந்த ஐந்து வருஷங்களாக இதைப் பார்த்து வருகிறோம். இந்த வருஷமும் அதே போல் ஆண்டாளம்மா காவிரி நீர் எடுத்துச் செல்லும் காட்சியைக் காணலாம்.  சரியா அம்மாமண்டபத்திலிருந்து ஆனையார் தெருவில் ஏறும் நேரம் தெருவிளக்கை எல்லாம் அணைச்சுட்டாங்க. அதனால் தூரத்தில் வருவதை எடுத்திருப்பது சரியாத் தெரியலை.



இது எங்க குடியிருப்பு வளாக வாசலில்!




 ஆனையார் செல்லும் காட்சி. இந்த வருஷம் ஆனையை வரவழைத்து அனைவருக்கும் தீபாவளி வாழ்த்துச் சொல்லியாச்சு. ஶ்ரீரங்கநாதரும் தீபாவளி கொண்டாடப் போகிறார்.  இணையத்து நண்பர்கள் அனைவருக்கும் இனிய தீபாவளி நல்வாழ்த்துகள். இந்த தீபாவளித் திருநாளில் அனைவர் வாழ்க்கையிலும் அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் ஓங்கட்டும்.